බන්ධනාගාරයක් යනු සාමාන්යයෙන් අපගේ මතකයට එන්නේ සීමා, තහංචි සහ නිහඬ බිත්තිවලින් වට වූ ස්ථානයක් ලෙසය. එහෙත් ඒ බිත්ති අතරින් කලාවට, සාහිත්යයට සහ සංගීතයට ඉඩක් විවර වූ අවස්ථාද ඉතිහාසයේ තිබේ.
එවැනි සුවිශේෂී මතකයක් යළි අවදි කරමින්, චන්දන ඒකනායක මහතා සිය අතීත අත්දැකීමක් මෙසේ සිහිපත් කරයි.
ඔහු විසින් එළිදක්වන ලද “සිපිරි ගේ පාමුල” කාව්ය සංග්රහය, බන්ධනාගාර ඉතිහාසය තුළ සුවිශේෂී සටහනක් තැබූ නිර්මාණයක් ලෙස ඔහු සඳහන් කරයි. බන්ධනාගාර නිලධාරියකු විසින් එළිදක්වන ලද පළමු කාව්ය සංග්රහය ලෙසද එය ඔහුගේ මතකයේ විශේෂ ස්ථානයක් ගනී.
එම කාව්ය සංග්රහයේ ඇතැම් කවිවලට මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්නයන් විසින් තනු නිර්මාණය කර තිබූ අතර, ඒ ගීත සුප්රකට ගායන ශිල්පිනී විශාරද නන්දා මාලනිය විසින් වැලිකඩ බන්ධනාගාරය තුළදී ගායනා කිරීම එම අවස්ථාව තවත් සුවිශේෂී කර තිබිණි.
බන්ධනාගාර පරිසරයක, සිරකරුවන් හා නිලධාරීන් අතර, මෙවැනි කලාත්මක වැඩසටහනක් පැවැත්වීම එදා සිටි අයට අමතක නොවන අත්දැකීමක් වූ බව චන්දන ඒකනායක මහතාගේ මතකය තුළින් පැහැදිලි වේ.
මෙම සුවිශේෂී අවස්ථාව ජාතික රූපවාහිනිය ඔස්සේද විකාශය වී ඇති අතර, එම වැඩසටහනට අභාවප්රාප්ත සංගීතවේදී ජයන්ත රත්නායකයන්ගේ මනරම් සංගීතයද එක්ව තිබිණි. වැඩසටහනේ කථනය ලක්මාලි වෙලගෙදර විසින් සිදු කර තිබුණි.
කලාවට සීමා මායිම් නොමැති බවත්, ගීයකට හෝ කවියකට බන්ධනාගාරයක උස් තාප්ප පවා අභිබවා මිනිස් හදවත් ස්පර්ශ කළ හැකි බවත් පෙන්වා දෙන මෙවැනි මතක, කාලය ගෙවී ගියත් වටිනාකම අහිමි නොකරයි.
චන්දන ඒකනායක මහතාට අනුව, බන්ධනාගාරයක් තුළ මෙවැනි වැඩසටහන් සංවිධානය කිරීමට හා ඒවායේ කොටස්කරුවකු වීමට ලැබීම අදටත් ඔහු තුළ නිහතමානී සතුටක්, ආඩම්බරයක් සහ සුන්දර මතකයක් ඉතිරි කර තිබේ.
විශාරද නන්දා මාලනියගේ හඬින් වැලිකඩ බන්ධනාගාර පරිශ්රය තුළ එදා ගැයුණු ඒ ගී හඬ, අද ඔහුගේ මතකයේ තවමත් ජීවමානය.
“ඇය අමරණීයයි” යන හැඟීමෙන් සිය මතකය අවසන් කරන චන්දන ඒකනායක මහතා, ආදරණීය නන්දා මාලනිය වෙනුවෙන් ප්රාර්ථනා කරන්නේ ඇයට සුවබර ආත්මයක් ලැබේවා යන්නයි.
එය හුදෙක් අතීත සිදුවීමක් පිළිබඳ මතකයක් පමණක් නොවේ. බන්ධනාගාරයක තාප්ප අතරින්ද කවියකට ගීයක් විය හැකි බවත්, ගීයකට මිනිස් හදවතක් නිදහස් කළ හැකි බවත් සිහිපත් කරන සංවේදී කලා මතකයකි.
