
2027 අයවැයෙන් අධ්යාපන ක්ෂේත්රය සඳහා රුපියල් බිලියන 749ක පමණ මුදලක් වෙන් කිරීමට ශ්රී ලංකා රජය පියවර ගෙන තිබේ. මෙය මෙරට ඉතිහාසයේ අධ්යාපනය වෙනුවෙන් වෙන් කළ විශාලතම මුදල බව රජය පවසන නමුත්, ගුරු හිඟය, පාසල්වල ප්රමාණවත් පහසුකම් නොමැතිකම සහ නාගරික හා ග්රාමීය ප්රදේශ අතර පවතින අධ්යාපන විෂමතා විසඳීමට මුදල් වෙන් කිරීම පමණක් ප්රමාණවත් නොවන බව ගුරු වෘත්තීය සමිති සහ විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරු පෙන්වා දෙති.

අධ්යාපනය වෙනුවෙන් රජය ප්රමාණවත් ආයෝජනයක් සිදු කරන්නේද යන්න මෙන්ම, එම මුදල් සැබෑ ලෙසම අවශ්යතා ඇති පාසල් හා විශ්වවිද්යාල වෙත ළඟා වන්නේද යන්න පිළිබඳ විවාදයක් ද මේ සමඟ මතුව තිබේ.
අග්රාමාත්ය සහ අධ්යාපන, උසස් අධ්යාපන හා වෘත්තීය අධ්යාපන අමාත්ය ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය නොවැම්බර් 13 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්රකාශ කළේ අධ්යාපනය සඳහා වෙන් කර ඇති මුදල සමස්ත රාජ්ය වියදමෙන් සියයට 12.12ක් නියෝජනය කරන බවත්, ප්රාග්ධන ආයෝජන සඳහා රුපියල් බිලියන 104ක් ඊට ඇතුළත් බවත්ය.
හිටපු අමාත්ය කුමාර ජයකොඩි ද අධ්යාපන වියදම් ඉහළ නැංවීමට ගෙන ඇති පියවර සාධාරණීකරණය කරමින් සඳහන් කර තිබුණේ 2023 සිට 2027 දක්වා කාලය තුළ අධ්යාපන වියදම් සියයට 48.6කින් ඉහළ යනු ඇති බවය.
දරුවන්ට තම අනාගතය ජයගැනීම සඳහා ලබාදෙන පියාපත් ලෙස ද ඔහු අධ්යාපනය හඳුන්වා දී තිබිණි.
එහෙත් රජය හමුවේ ඇති ප්රධාන අභියෝගය වන්නේ කොළඹ සහ අනෙකුත් ප්රධාන නගරවල ඉහළ පහසුකම් සහිත පාසල්වල දරුවන්ට පමණක් නොව, දුෂ්කර ගම්මානවල, වතු ප්රජාවන් අතර සහ ආර්ථික වශයෙන් පසුබෑමට ලක්ව ඇති ප්රදේශවල දරුවන්ට ද එම අවස්ථා උදා කරදීමය.
අයවැයක සාර්ථකත්වය තක්සේරු කළ යුත්තේ වෙන් කරන සමස්ත මුදල අනුව පමණක් නොව, සම්පත් බෙදාහැරීම, වෙන් කළ මුදල් ඵලදායී ලෙස භාවිත කිරීමට ආයතනවලට ඇති හැකියාව සහ සිසුන්ට සැබෑ ලෙස ලැබෙන ප්රතිලාභ අනුව බව ගුරු වෘත්තීය සමිති සහ විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරු පෙන්වා දෙති.
2012 වසරේදී විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන්ගේ ප්රමුඛත්වයෙන් ගෙන ගිය අරගලයක ප්රධාන ඉල්ලීමක් වූ අධ්යාපනය සඳහා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට හයක් වෙන් කිරීම පිළිබඳ සංවාදය ද මෙම අයවැය සමඟ යළි කරළියට පැමිණ තිබේ.
රුපියල් බිලියන 749 වෙන් කළ ආකාරය පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්යයි
අධ්යාපනය සඳහා වෙන් කර ඇති රුපියල් බිලියන 749ක මුදල ගණනය කර ඇති ආකාරය මෙහිදී මතුවන ප්රධාන ප්රශ්නයකි.
අග්රාමාත්යවරිය සඳහන් කළ පරිදි එම මුදලින් රුපියල් බිලියන 104ක් ප්රාග්ධන වියදම් සඳහා වෙන් කර තිබේ. නිල පුරවැසි අයවැය ලේඛනය (Citizens Budget) මගින් ද අධ්යාපන ක්ෂේත්රයට අදාළ සමස්ත මුදල තහවුරු කර තිබේ.
කෙසේ වෙතත්, අයවැය ඇස්තමේන්තු ලේඛනවල අධ්යාපන, උසස් අධ්යාපන හා වෘත්තීය අධ්යාපන අමාත්යාංශය යටතේ වෙනම හඳුනාගෙන ඇති මුදල රුපියල් බිලියන 328ක් පමණ වේ.
මෙම සංඛ්යා දෙක වෙනස් ගිණුම්කරණ පරාසයන් නියෝජනය කරන බැවින් ඒවා සෘජුව සමාන කළ නොහැකිය.
රුපියල් බිලියන 749ක සමස්ත ප්රතිපාදනයට අධ්යාපන ක්ෂේත්රයේ විවිධ මට්ටම් සහ ආයතනවලට අදාළ වියදම් ඇතුළත් වන අතර, අමාත්යාංශය යටතේ දක්වා ඇති මුදල එම අමාත්යාංශයට අයත් වැය ශීර්ෂ සඳහා වෙන් කළ ප්රතිපාදන නියෝජනය කරයි.
එබැවින් අමාත්යාංශ, පළාත් පරිපාලන ආයතන, විශ්වවිද්යාල සහ අනෙකුත් ආයතන අතර සමස්ත අධ්යාපන ප්රතිපාදන බෙදී යන ආකාරය පිළිබඳ පැහැදිලි විස්තරයක් රජය ප්රසිද්ධ කළ යුතුය.
දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ ප්රතිශතයක් ලෙස අධ්යාපන වියදම් තක්සේරු කිරීමේදී ද මෙවැනි විනිවිදභාවයක් අත්යවශ්ය වේ.
අධ්යාපනය සඳහා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 1.9ක් පමණ වැය කරන බවට වන සංඛ්යාව මහජන විවාදයේදී නිතර සඳහන් වේ. එහෙත් එම ගණනය කිරීම සඳහා ඇතුළත් කර ඇති වියදම් කාණ්ඩ මොනවාද යන්න ද සැලකිල්ලට ගත යුතුය.
ජාත්යන්තර ප්රමිතීන් සමඟ අර්ථවත් සංසන්දනයක් සිදු කිරීමට නම් වෙනස් අයවැය වර්ගීකරණ තෝරාගෙන සංසන්දනය කිරීම වෙනුවට එකම ගිණුම්කරණ පදනමක් භාවිත කළ යුතු වේ.
අධ්යාපනයට සියයට හයක් වෙන් කිරීමේ ඉල්ලීම තවමත් ඉටු වී නැහැ
අධ්යාපනය සඳහා ශ්රී ලංකාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට හයක් වෙන් කළ යුතු බවට වූ ඉල්ලීම ජාතික අවධානයට ලක්වූයේ 2012 වසරේදී විශ්වවිද්යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය (FUTA) ගෙන ගිය වෘත්තීය ක්රියාමාර්ගයත් සමඟය.
වර්තමානයේ අග්රාමාත්ය සහ අධ්යාපන අමාත්ය ධුරය දරන ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය ද එම ව්යාපාරයට සම්බන්ධ වූවන් අතර සිටියාය.
එම ඉල්ලීමේ අරමුණ වූයේ රාජ්ය අධ්යාපන පද්ධතියේ දිගුකාලීන දුර්වලතා විසඳීම මෙන්ම අධ්යාපනය හුදෙක් පුනරාවර්තන රාජ්ය වියදමක් ලෙස නොව ජාතික ආයෝජනයක් ලෙස පිළිගැනීමය.
Education 2030 ක්රියාකාරී රාමුව යටතේ අධ්යාපනය සඳහා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 4ත් 6ත් අතර ප්රමාණයක් සහ හෝ සමස්ත රාජ්ය වියදමෙන් සියයට 15ත් 20ත් අතර ප්රමාණයක් වෙන් කිරීමට රටවල් දිරිමත් කර තිබේ.
මේවා සෑම රටක්ම වහාම සපුරාලිය යුතු නීතිමය බැඳීම් නොව ජාත්යන්තර අධ්යාපන ප්රතිපත්ති මාර්ගෝපදේශ වේ. එහෙත් ශ්රී ලංකාවේ අධ්යාපන ආයෝජනයේ ප්රමාණවත්භාවය තක්සේරු කිරීම සඳහා ඒවා වැදගත් මිනුම් දණ්ඩකි.
එම මාර්ගෝපදේශ සමඟ සංසන්දනය කිරීමේදී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 1.9ක පමණ අධ්යාපන වියදම ප්රමාණවත් නොවන බව විවේචකයෝ පෙන්වා දෙති.
විශ්වවිද්යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයේ ලේකම් මහාචාර්ය චාරුදත්ත ඉලංගසිංහ මේ සඳහා වඩාත් ප්රායෝගික මධ්යකාලීන වැඩපිළිවෙළක් යෝජනා කර තිබේ.
එකවර සියයට හයක ඉලක්කය සපුරාලන ලෙස ඉල්ලා සිටීම වෙනුවට වසර හයක් හෝ හතක් තුළ අධ්යාපන ආයෝජනය ක්රමානුකූලව ඉහළ නැංවීම සඳහා පැහැදිලි මූල්ය සැලැස්මක් සකස් කළ යුතු බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.
ඒ අනුව සියයට තුන සහ සියයට හතර වැනි අතරමැදි ඉලක්ක සපුරා ගැනීමෙන් අනතුරුව සියයට හයක ඉලක්කය කරා ගමන් කළ හැකිය.
එවැනි වැඩපිළිවෙළක් මගින් රාජ්ය ආදායම ඉහළ යෑම සහ ව්යාපෘති ක්රියාත්මක කිරීමට ආයතනවල ඇති හැකියාව වර්ධනය වීම සමඟ අධ්යාපන වියදම් ද ක්රමානුකූලව වැඩි කිරීමට අවස්ථාව සැලසේ.
කෙසේ වෙතත්, එම ප්රතිපත්තියේ විශ්වසනීයත්වය තහවුරු කිරීමට නම් නිශ්චිත කාලසටහනක් සකස් කිරීම, අරමුදල් සපයාගන්නා මාර්ග හඳුනාගැනීම සහ වරින් වර ප්රගති වාර්තා ප්රසිද්ධ කිරීම අවශ්ය වේ.
එසේ නොවුවහොත් සියයට හයක ඉලක්කය ළඟා කරගත හැකි ජාතික අරමුණක් වෙනුවට නැවත නැවතත් ඉදිරිපත් වන දේශපාලන පොරොන්දුවක් බවට පත්වීමේ අවදානමක් පවතී.
ග්රාමීය පාසල් තවමත් පසුබෑමක
2027 අයවැය සම්බන්ධයෙන් එල්ල වන ප්රධාන විවේචනයක් වන්නේ ශ්රී ලංකාවේ පාසල් අතර සම්පත් බෙදී යෑමේ අසමානතාවයයි.
කුඩා ග්රාමීය පාසල් සංවර්ධනය කිරීම සඳහා විශේෂයෙන් වෙන් වූ පැහැදිලි වැඩසටහනක් අයවැය තුළ හඳුනාගැනීමට නොහැකිවීම සම්බන්ධයෙන් ලංකා ගුරු සංගමයේ සභාපති ප්රියන්ත ප්රනාන්දු විවේචන ඉදිරිපත් කර තිබේ.
ඉගැන්වීමට සහ ඉගෙනීමට අවශ්ය මූලික පහසුකම් නොමැතිව අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ සාර්ථක කළ නොහැකි බව ඔහුගේ අදහසයි.
ප්රධාන නාගරික පාසල් රැසක සිසුන්ට විද්යාගාර, පරිගණක, පුස්තකාල සහ දෙමාපියන්ගෙන් මෙන්ම ආදි ශිෂ්ය සංගම්වලින් ලැබෙන අමතර සහයෝගය ද හිමි වේ.
ඊට වෙනස්ව දුෂ්කර හා ආර්ථික වශයෙන් පසුබෑමට ලක්වූ ප්රදේශවල ඇතැම් පාසල් තවමත් පන්ති කාමර, විෂයභාර ගුරුවරුන්, සනීපාරක්ෂක පහසුකම් සහ පානීය ජලය නොමැතිකම වැනි ගැටලුවලට මුහුණ දෙති.
නිදහස් අධ්යාපනය ලැබීමට සෑම දරුවකුටම අයිතියක් තිබුණ ද, මෙම වෙනස්කම් ඔවුන් ලබන අධ්යාපනයේ ගුණාත්මකභාවයට සෘජුව බලපායි.
වතුකරයේ දරුවන් මෙන්ම උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල ඇතැම් පාසල්වල සිසුන්ට භූගෝලීය පිහිටීම, ප්රවාහන අපහසුතා, භාෂාව සහ පවුල්වල ආදායම් තත්ත්වය සම්බන්ධ අමතර බාධාවලට ද මුහුණ දීමට සිදුවිය හැකිය.
සුදුසු පන්ති කාමරයක් හෝ සුදුසුකම් ලත් ගුරුවරයකු පවා ලබාදීමට නොහැකි පාසලකින් ඉහළ සම්පත් සහිත පාසලක අධ්යාපන ප්රතිඵල අපේක්ෂා කළ නොහැකිය.
අධ්යාපනය වෙනුවෙන් වෙන් කරන සමස්ත මුදල මෙන්ම එම මුදල් බෙදාහැරීමේ ක්රමවේදය ද වැදගත් වන්නේ මේ නිසාය.
සියලු පාසල් සඳහා එකම සූත්රයක් යටතේ සංවර්ධන ප්රතිපාදන ලබාදීම වෙනුවට දැඩි සම්පත් හිඟයකට මුහුණ දෙන පාසල්වලට වැඩි ප්රමුඛතාවක් ලබාදිය හැකි ක්රමවේදයක් රජය සලකා බැලිය යුතුය.
සමාන අධ්යාපන අවස්ථා නිර්මාණය කිරීම සඳහා ඇතැම් පාසල්වලට අනෙක් පාසල්වලට වඩා වැඩි මූල්ය සහයෝගයක් ලබාදීමට සිදුවන බව පිළිගැනීම මෙහිදී වැදගත් වේ.
සුහුරු පන්ති කාමරවලින් පමණක් මූලික පහසුකම් හිඟය විසඳිය නොහැකියි
ඩිජිටල් තාක්ෂණය යොදාගනිමින් පාසල් අධ්යාපනය නවීකරණය කිරීම සඳහා රජය වැඩසටහන් කිහිපයක් ප්රකාශයට පත් කර තිබේ.
2027 වසරේදී සුහුරු පන්ති කාමර (Smart Classrooms) 300ක් ස්ථාපිත කිරීම, පාසල් දහස් ගණනකට සුහුරු පුවරු (Smart Boards) ලබාදීම සහ අන්තර්ජාල සම්බන්ධතා පුළුල් කිරීම ඒ අතර වේ.
පාසල් 4,570කට වැඩි සංඛ්යාවකට සුහුරු පුවරු පහසුකම් ලබාදීම සහ පාසල් 6,000කට පමණ අන්තර්ජාල පහසුකම් සැපයීම සම්බන්ධයෙන් ප්රගතියක් ලබා ඇති බව අග්රාමාත්යවරිය සඳහන් කර තිබේ.
රජයේ පාසල් සඳහා ඩිජිටල් යටිතල පහසුකම් වැඩිදියුණු කිරීම සහ දුෂ්කර ප්රදේශ සඳහා චන්ද්රිකා තාක්ෂණය ඔස්සේ අන්තර්ජාල සම්බන්ධතා ලබාදීම වැනි ආයෝජන ද අයවැය ලේඛනවල සඳහන් වේ.
මෙම වැඩසටහන් නවීන අධ්යාපන මෙවලම් සඳහා සිසුන්ට ඇති ප්රවේශය පුළුල් කිරීමේ වැදගත් උත්සාහයකි.
එහෙත් උපකරණ ලබාදීම සහ ඒවා ඵලදායී ලෙස භාවිත කිරීම එකිනෙකට වෙනස් කරුණු දෙකකි.
ලිපියට පාදක වූ සංඛ්යාලේඛන අනුව ශ්රී ලංකාවේ පළමු ශ්රේණියේ සිට හයවැනි ශ්රේණිය දක්වා පමණක් පන්ති කාමර 10,000කට වැඩි සංඛ්යාවක් පවතී.
එම අවශ්යතාව සමඟ සැසඳීමේදී අලුතින් සුහුරු පන්ති කාමර 300ක් ස්ථාපිත කිරීම සමස්ත අවශ්යතාවෙන් සීමිත කොටසක් පමණක් සපුරාලනු ඇත.
සුහුරු පුවරු සහ ඩිජිටල් අධ්යාපන වේදිකා ඵලදායී ලෙස භාවිත කිරීම සඳහා අඛණ්ඩ විදුලි සැපයුමක්, ක්රියාකාරී අන්තර්ජාල සම්බන්ධතා, ගුරු පුහුණුව සහ සුදුසු අධ්යාපනික අන්තර්ගතයන් අවශ්ය වේ.
නිසි නඩත්තුවක් නොමැති හෝ ඉගැන්වීම් ක්රියාවලියට සම්බන්ධ කළ නොහැකි උපකරණවලින් සිසුන්ට ලැබෙන ප්රතිලාභ සීමිත විය හැකිය.
වැඩි සම්පත් සහිත පාසල්වලට ඩිජිටල් පහසුකම් වඩාත් ඵලදායී ලෙස භාවිත කිරීමට හැකි වුවහොත් දැනට පවතින අධ්යාපන විෂමතා තවදුරටත් පුළුල් වීමේ අවදානමක් ද පවතී.
එබැවින් පාසල්වලට ලබාදී ඇති උපකරණ සංඛ්යාව පමණක් නොව ඒවා භාවිත කරන වාර ගණන සහ එමගින් සිසුන්ගේ ඉගෙනුම් ප්රතිඵල වැඩිදියුණු වී තිබේද යන්න ද අධ්යාපන අමාත්යාංශය තක්සේරු කළ යුතුය.
ගුරු පුරප්පාඩු 46,000ක්
සුදුසුකම් ලත් ගුරුවරුන්ගේ හිඟය ශ්රී ලංකාවේ අධ්යාපනයේ ගුණාත්මකභාවය ඉහළ නැංවීමට ඇති ප්රධාන බාධාවකි.
ගුරු වෘත්තීය සමිති ඉදිරිපත් කර ඇති ඇස්තමේන්තු අනුව මේ වන විට රට තුළ ගුරු පුරප්පාඩු 46,000ක් පමණ පවතී. තවදුරටත් ගුරුවරුන් විශ්රාම ගැනීමත් සමඟ එම සංඛ්යාව 56,000ක් පමණ දක්වා ඉහළ යා හැකි බව ඔවුහු පෙන්වා දෙති.
ගුරුවරුන් 23,000ක් පමණ බඳවා ගැනීමට රජය යෝජනා කර තිබුණ ද, සමස්ත ගුරු හිඟය පියවීමට එම සංඛ්යාව ප්රමාණවත් නොවන බව වෘත්තීය සමිති නියෝජිතයෝ සඳහන් කරති.
මෙම සංඛ්යා වෘත්තීය සමිති ඇස්තමේන්තු වන අතර, රජය විසින් නිල වශයෙන් තහවුරු කරන ලද පුරප්පාඩු සහ බඳවා ගැනීම් පිළිබඳ වාර්තාවලින් ඒවා වෙන්කර හඳුනාගත යුතුය.
යෝජිත බඳවා ගැනීම් සම්පූර්ණයෙන් ක්රියාත්මක කළ ද විශේෂිත විෂයන් සහ භූගෝලීය ප්රදේශ ආශ්රිතව පවතින ගුරු හිඟය තවදුරටත් පැවැතිය හැකිය.
විශේෂයෙන් විද්යාව, ගණිතය, ඉංග්රීසි සහ තාක්ෂණ විෂයන් ඉගැන්වීම සඳහා සුදුසු ගුරුවරුන් ලබාගැනීම සහ ඔවුන් දිගුකාලීනව රඳවා ගැනීම දුෂ්කර ප්රදේශවල පාසල් මුහුණ දෙන ප්රධාන ගැටලුවකි.
ඇතැම් පාසල්වල අවශ්ය ප්රමාණයට වඩා ගුරුවරුන් සිටින අතර අනෙකුත් පාසල්වල මූලික විෂයන් ඉගැන්වීමට පවා ගුරුවරුන් නොමැත.
එබැවින් ජාතික මට්ටමේ ගුරු බඳවා ගැනීමේ වැඩසටහනක් සමඟ විශ්වසනීය හා සාධාරණ ගුරු ස්ථානගත කිරීමේ ප්රතිපත්තියක් ද ක්රියාත්මක විය යුතුය.
සාධාරණ බෙදාහැරීමක් නොමැතිව සිදු කරන නව පත්වීම් මගින් දැඩි ගුරු හිඟයකට මුහුණ දෙන පාසල්වල ගැටලු විසඳීමට නොහැකි විය හැකිය.
නව විෂයමාලා හඳුන්වාදීමට පෙර ගුරුවරුන්ට ප්රමාණවත් පුහුණුවක් ලබාදීම ද අවශ්ය වේ.
අවශ්ය ගුරුවරුන්, පුහුණුව සහ ඉගැන්වීම් උපකරණ නොමැතිව ප්රතිසංස්කරණ ක්රියාත්මක කිරීමෙන් දැනටමත් සාමාන්ය අධ්යාපන කටයුතු පවත්වාගෙන යෑමේ අපහසුතාවලට මුහුණ දෙන පාසල් තවදුරටත් පීඩනයට ලක්විය හැකිය.
විශ්වවිද්යාල සිසුන් වැඩි වුවත් ආචාර්යවරුන්ගේ සංඛ්යාව පහළට
උසස් අධ්යාපන ක්ෂේත්රය ද පාසල් අධ්යාපනයට වඩා වෙනස් නමුත් ඒ හා සමාන බරපතළ අභියෝගයකට මුහුණ දී සිටී.
පසුගිය දශකය තුළ ශ්රී ලංකාවේ රාජ්ය විශ්වවිද්යාල සඳහා බඳවා ගන්නා සිසුන්ගේ සංඛ්යාව ඉහළ ගොස් තිබුණ ද, ඊට සරිලන පරිදි අධ්යයන කාර්ය මණ්ඩලය වර්ධනය වී නොමැත.
විශ්වවිද්යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය උපුටා දක්වන සංඛ්යාලේඛන අනුව 2015 වසරේ රාජ්ය විශ්වවිද්යාල සඳහා ඇතුළත් වූ සිසුන්ගේ සංඛ්යාව 25,000ක් පමණ වූ අතර මෑත වසරවලදී එම සංඛ්යාව 45,000ක් පමණ දක්වා ඉහළ ගොස් ඇත.
2015 වසරේ විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන් 5,800ක් පමණ සේවයේ නිරතව සිටි අතර 2022 වසරේදී එම සංඛ්යාව 6,000ක් පමණ විය.
ආචාර්යවරුන් විදේශගත වීම ඇතුළු හේතු මත මේ වන විට එම සංඛ්යාව 5,200ක් පමණ දක්වා අඩු වී ඇති බව වාර්තා වේ.
වර්තමාන ශිෂ්ය ජනගහනයට ප්රමාණවත් ගුණාත්මක උසස් අධ්යාපනයක් ලබාදීම සඳහා අවම වශයෙන් විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන් 12,000ක් අවශ්ය වන බව විශ්වවිද්යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනය ඇස්තමේන්තු කර තිබේ.
මෙම සංඛ්යා විශ්වවිද්යාල ප්රතිපාදන කොමිෂන් සභාවේ වර්තමාන අධ්යයන කාර්ය මණ්ඩල දත්ත සමඟ සැසඳීම අවශ්ය වුවද, එමගින් මතු කරන ගැටලුව නොසලකා හැරිය නොහැකිය.
සිසුන්ගේ සංඛ්යාව ඉහළ යන අතර ආචාර්යවරුන්ගේ සංඛ්යාව අඩුවීම හේතුවෙන් ඉගැන්වීමේ සහ සිසුන් අධීක්ෂණය කිරීමේ වගකීම් වැඩි වන අතර පර්යේෂණ සඳහා වෙන් කළ හැකි කාලය ද අඩු වේ.
මෙය වැටුප් සම්බන්ධ ගැටලුවකට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ.
සීමිත පර්යේෂණ පහසුකම්, වෘත්තීය සංවර්ධන අවස්ථා හිඟය, ආර්ථික පීඩනය සහ අධ්යයන නිදහස සම්බන්ධ ගැටලු විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන් සේවයෙන් ඉවත්වීමට බලපාන සාධක අතර වන බව ඔවුහු පෙන්වා දී ඇත.
සුදුසුකම් ලත් ආචාර්යවරුන් රට තුළ රඳවා ගැනීමට නම් වැටුප් හා දීමනා වැඩි කිරීමට අමතරව පර්යේෂණ අරමුදල්, වෘත්තීය සංවර්ධන අවස්ථා සහ සේවා පරිසරය වැඩිදියුණු කිරීම ද අවශ්ය වේ.
පළපුරුදු ආචාර්යවරුන් අහිමිවීම පශ්චාත් උපාධි අධ්යාපනය, පර්යේෂණ කටයුතු සහ අනාගත විශ්වවිද්යාල ආචාර්ය පරපුර බිහිකිරීම කෙරෙහි ද දිගුකාලීන බලපෑමක් ඇති කරයි.
විශ්වවිද්යාල ගොඩනැගිලි ව්යාපෘතිවල ප්රමාදයක්
විශ්වවිද්යාල ගොඩනැගිලි, විද්යාගාර සහ අධ්යයන පහසුකම් සංවර්ධනය සඳහා 2027 අයවැයෙන් රුපියල් මිලියන 2,250ක් වෙන් කර තිබේ.
නැගෙනහිර, රුහුණ, සබරගමුව, යාපනය, කැලණිය, රජරට, ඌව වෙල්ලස්ස සහ කොළඹ යන විශ්වවිද්යාල ඇතුළු ආයතන කිහිපයක සංවර්ධන කටයුතු මෙම යෝජනාවලට ඇතුළත් වේ.
ඉගැන්වීම් සඳහා අවශ්ය ගොඩනැගිලි, විද්යාගාර උපකරණ සහ පර්යේෂණ පහසුකම් සම්බන්ධයෙන් දිගු කාලයක් තිස්සේ පැවති අවශ්යතා සපුරාලීම මෙම ප්රතිපාදනවල අරමුණයි.
එහෙත් 2027 වසරේදී එම වියදම්වලින් වැඩි කොටසක් ඇගයීම්, සැලසුම් සකස් කිරීම සහ මූලික සූදානම් කිරීමේ කටයුතු සඳහා යොදවනු ඇති බවත්, ප්රධාන ඉදිකිරීම් 2028 වසරේදී ආරම්භ කිරීමට අපේක්ෂා කරන බවත් විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරු පෙන්වා දෙති.
දැනටමත් ප්රමාණවත් පහසුකම් නොමැතිව ක්රියාත්මක වන විශ්වවිද්යාලවලට මෙවැනි ප්රමාදයන් හේතුවෙන් ඉඩකඩ හිඟය තවදුරටත් උග්ර විය හැකි අතර පර්යේෂණ කටයුතු ද සීමා විය හැකිය.
රාජ්ය මුදල් යොදවා ඵලදායී යටිතල පහසුකම් නිර්මාණය කිරීම සඳහා නිසි ව්යාපෘති සැලසුම්කරණයක් අවශ්ය වේ. එහෙත් දීර්ඝ පරිපාලන ක්රියාවලීන් අත්යවශ්ය සංවර්ධන කටයුතු කල් දැමීමට හේතුවක් නොවිය යුතුය.
2027 වසරේ ආරම්භ කරන ව්යාපෘති මොනවාද, ඉදිකිරීම් ආරම්භ කරන්නේ කවදාද සහ ඒවා අවසන් කිරීමට නියමිත කාලය කුමක්ද යන්න පිළිබඳ ක්රියාත්මක කිරීමේ කාලසටහන් අමාත්යාංශය ප්රසිද්ධ කළ යුතුය.
ඉදිකිරීම් අවසන් වූ පසු නව ගොඩනැගිලි පවත්වාගෙන යෑම සහ නඩත්තු කිරීම සඳහා ද ප්රමාණවත් සම්පත් විශ්වවිද්යාල වෙත ලබාදිය යුතු වේ.
එම පහසුකම් භාවිත කිරීමට අවශ්ය ආචාර්යවරුන් සහ තාක්ෂණික කාර්ය මණ්ඩලය බඳවා ගැනීමට නොහැකි නම් යටිතල පහසුකම් සඳහා කරන ආයෝජනයෙන් ලැබෙන ප්රතිලාභ ද සීමා වනු ඇත.
ගුරු සිසුන්ගේ සහ විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන්ගේ දීමනා ඉහළට
පුහුණුව ලබන ගුරුවරුන් මුහුණ දෙන ආර්ථික පීඩනය අවම කිරීම සහ උසස් අධ්යාපන ක්ෂේත්රයේ සේවය කරන ආචාර්යවරුන්ගේ දීමනා ඉහළ නැංවීම සඳහා යෝජනා කිහිපයක් 2027 අයවැයට ඇතුළත් කර තිබේ.
ඒ අතර ප්රධාන යෝජනා මෙසේය.
- ජාතික අධ්යාපන විද්යාපීඨවල පුහුණුව ලබන ගුරු සිසුන්ගේ මාසික දීමනාව 2027 අප්රේල් මාසයේ සිට රුපියල් 10,500 සිට රුපියල් 20,000 දක්වා ඉහළ නැංවීම.
- විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන්ගේ මාසික අධ්යයන දීමනාව රුපියල් 25,000කින් වැඩි කිරීම. එම වැඩිවීමෙන් අඩක් 2027 ජූලි මාසයේදී සහ ඉතිරි අඩ 2028 ජූලි මාසයේදී ලබාදීමට යෝජිතය.
- විශ්වවිද්යාලවල බාහිර කථිකාචාර්යවරුන් සඳහා ගෙවන පැයක දීමනාව රුපියල් 1,500 සිට රුපියල් 4,500 දක්වා තුන් ගුණයකින් ඉහළ නැංවීම.
- පාසල් ඩිජිටල්කරණය, ගුරු සංවර්ධනය සහ යටිතල පහසුකම් වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා රුපියල් මිලියන 35,000ක් වෙන් කිරීම.
මෙම පියවර නව ගුරුවරුන් හා ආචාර්යවරුන් බඳවා ගැනීම, ඔවුන් සේවයේ රඳවා ගැනීම සහ වෘත්තීය සංවර්ධනය සඳහා උපකාරී විය හැකිය.
අධ්යාපන පද්ධතියට අමතර සුදුසුකම් ලත් ගුරුවරුන් දහස් ගණනක් අවශ්ය වී ඇති පසුබිමක පුහුණුව ලබන ගුරු සිසුන්ගේ දීමනාව ඉහළ නැංවීම විශේෂයෙන් වැදගත් වේ.
බාහිර කථිකාචාර්යවරුන් සඳහා ගෙවන දීමනා වැඩි කිරීම මගින් විශේෂඥ දැනුම සහිත පුද්ගලයන් විශ්වවිද්යාල අධ්යාපනය සඳහා සම්බන්ධ කරගැනීමට ද අවස්ථාව සැලසිය හැකිය.
කෙසේ වෙතත්, දුෂ්කර සේවා පරිසරයන් සහ ප්රමාණවත් පහසුකම් නොමැතිකම හේතුවෙන් ඇතිවන කාර්ය මණ්ඩල හිඟය මූල්ය දිරිගැන්වීම්වලින් පමණක් විසඳිය නොහැකිය.
මෙම යෝජනාවල ඵලදායීතාව රඳා පවතින්නේ ඒවා නියමිත කාලයට ක්රියාත්මක කිරීම සහ ඉදිරි අයවැය මගින් ද අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යෑමට රජයට ඇති හැකියාව මතය.
වැය නොකළ රුපියල් බිලියන 351ක් ගැනත් ප්රශ්න
අධ්යාපනය සඳහා වැඩි මුදලක් වෙන් කිරීම පිළිබඳ සංවාදයේදී මීට පෙර වෙන් කළ ප්රතිපාදන සම්පූර්ණයෙන් භාවිත කර තිබේද යන්න පිළිබඳව ද අවධානය යොමු කළ යුතුය.
2024 වසරේදී අධ්යාපන, උසස් අධ්යාපන හා වෘත්තීය අධ්යාපන අමාත්යාංශය වෙනුවෙන් වෙන් කළ රුපියල් බිලියන 351කට වැඩි මුදලක් වැය නොකර ඉතිරිව තිබූ බවට විගණන තොරතුරු උපුටා දක්වමින් වාර්තා වී තිබේ.
2027 අයවැය සම්බන්ධයෙන් පළ වූ වාර්තාවල ද මෙම සංඛ්යාව සඳහන් කර ඇත.
එහෙත් අදාළ වියදම් කාණ්ඩ, ගිණුම්කරණ කාලසීමාව සහ වාර්තා කර ඇති ඉතිරි මුදලේ නිවැරදි අර්ථය තහවුරු කරගැනීම සඳහා ජාතික විගණන කාර්යාලයේ මුල් වාර්තා පරීක්ෂා කළ යුතු වේ.
අයවැයෙන් වෙන් කළ මුදල, සැබෑ ලෙස නිදහස් කළ මුදල සහ අවසානයේ වැය කළ මුදල යනු එකිනෙකට වෙනස් මූල්ය මිනුම් තුනකි.
එබැවින් වැය නොකළ ප්රතිපාදනයක් පිළිබඳ වාර්තාවක් පමණක් පදනම් කරගෙන පාසල් වෙත ලබාදිය හැකිව තිබූ මුදල් හිතාමතාම රඳවාගෙන ඇති බවට නිගමනය කළ නොහැකිය.
කෙසේ වෙතත්, අනුමත අයවැය ප්රතිපාදන අඛණ්ඩව භාවිත නොකිරීම සැලසුම්කරණය, ප්රසම්පාදනය, ව්යාපෘති ක්රියාත්මක කිරීම හෝ පරිපාලන හැකියාව සම්බන්ධ දුර්වලතා පෙන්නුම් කළ හැකිය.
2025 සහ 2026 වසරවල අධ්යාපන ප්රතිපාදන කොපමණ දුරට භාවිත කර තිබේද යන්න පිළිබඳව ද ගුරු වෘත්තීය සමිති ප්රශ්න මතු කර තිබේ.
පාසල් අලුත්වැඩියා කිරීම, විද්යාගාර සංවර්ධනය හෝ ගුරු පුහුණුව සඳහා වෙන් කළ මුදල් භාවිත නොවන්නේ නම් එහි ප්රතිවිපාක සෘජුවම අත්විඳීමට සිදුවන්නේ සිසුන්ටය.
එබැවින් අධ්යාපනය සඳහා කොපමණ මුදලක් වෙන් කළේද, නිදහස් කළේද, වියදම් කිරීමට බැඳීම් ඇති කරගත්තේද සහ සැබෑ ලෙස වැය කළේද යන්න පැහැදිලි කරන වාර්ෂික වාර්තා රජය ප්රසිද්ධ කළ යුතුය.
ප්රතිපාදන ලැබූ ආයතන, අවසන් කළ ව්යාපෘති සහ ප්රමාදයන්ට හේතු ද එම වාර්තාවල සඳහන් විය යුතු වේ.
එවැනි තොරතුරු නොමැතිව අධ්යාපන වියදම් ඉහළ නැංවීම මගින් අපේක්ෂිත ප්රතිඵල ලැබී තිබේද යන්න පාර්ලිමේන්තුවට සහ මහජනතාවට නිසි ලෙස තක්සේරු කළ නොහැකිය.
ණය පොලී ගෙවීම් රජයේ වියදම් සීමා කරයි
අධ්යාපනය සඳහා වැඩි ආයෝජනයක් සිදු කරන ලෙස ඉදිරිපත් වන ඉල්ලීම් ශ්රී ලංකාවේ වර්තමාන මූල්ය තත්ත්වය සැලකිල්ලට ගනිමින් විමසා බැලිය යුතුය.
2027 අයවැය ඇස්තමේන්තු අනුව රාජ්ය ආදායම සහ ප්රදාන රුපියල් බිලියන 6,180ක් වන අතර සමස්ත වියදම රුපියල් බිලියන 7,673ක් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.
රාජ්ය ණය සඳහා පොලී ගෙවීම් පමණක් රුපියල් බිලියන 2,643ක් පමණ වනු ඇතැයි ඇස්තමේන්තු කර තිබේ.
මෙවැනි මූල්ය බැඳීම් හේතුවෙන් සියලු ක්ෂේත්රවල වියදම් එකවර ඉහළ නැංවීමට රජයට ඇති හැකියාව සැලකිය යුතු ලෙස සීමා වේ.
ආර්ථික ප්රකෘතිමත් කිරීමේ වැඩසටහන යටතේ මූල්ය විනය පවත්වාගෙන යන අතරම ප්රතිසංස්කරණ, යටිතල පහසුකම් සහ අත්යවශ්ය මහජන සේවා සඳහා මුදල් සැපයීමට ද ශ්රී ලංකාව උත්සාහ කරමින් සිටී.
එබැවින් අධ්යාපන වියදම එකවර දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට හයක් දක්වා ඉහළ නැංවීම සඳහා සැලකිය යුතු මූල්ය ගැළපීමක් අවශ්ය වේ.
රාජ්ය ආදායම වැඩි කිරීම, අනෙකුත් වියදම් අඩු කිරීම හෝ වියදම් ප්රමුඛතා ක්රමානුකූලව වෙනස් කිරීම ඒ සඳහා අවශ්ය විය හැකිය.
එහෙත් මූල්ය සීමාවන් පවතින බව පවසමින් රාජ්ය අධ්යාපනය වැඩිදියුණු කිරීම දින නියමයක් නොමැතිව කල් දැමීම සාධාරණීකරණය කළ නොහැකිය.
ශ්රම ඵලදායීතාව, තාක්ෂණික සංවර්ධනය සහ ආර්ථික වර්ධනය කෙරෙහි අධ්යාපනය සෘජු දායකත්වයක් සපයයි.
වර්තමානයේ ප්රමාණවත් ආයෝජනයක් සිදු නොකිරීම හේතුවෙන් ඉදිරි දශකවලදී ආදායම් උත්පාදනය කිරීමට සහ ජාත්යන්තර වශයෙන් තරග කිරීමට රටට ඇති හැකියාව ද සීමා විය හැකිය.
ඒ සඳහා සුදුසු විසඳුමක් වන්නේ වැඩි කරන අධ්යාපන වියදම් මැනිය හැකි ආයතනික ප්රගතියක් සමඟ සම්බන්ධ කරන විශ්වසනීය මධ්යකාලීන මූල්ය උපායමාර්ගයකි.
නිදහස් අධ්යාපනයෙන් සැමට සමාන අවස්ථා හිමිවිය යුතුයි
ශ්රී ලංකාවේ නිදහස් අධ්යාපන ප්රතිපත්තියේ අරමුණ වන්නේ දරුවකුගේ අධ්යාපන අවස්ථා පවුලේ ආදායම, පදිංචි ප්රදේශය හෝ සමාජ පසුබිම මත තීරණය නොවන බව සහතික කිරීමය.
එහෙත් ප්රායෝගිකව තවමත් සැලකිය යුතු විෂමතා පවතී.
ප්රධාන නාගරික පාසල් රැසකට ශක්තිමත් ආදි ශිෂ්ය සංගම් සහ දෙමාපියන්ගෙන් මූල්යමය හා වෙනත් ප්රායෝගික සහයෝගය ලැබේ. කුඩා ග්රාමීය පාසල් සහ වතුකරයේ පාසල්වලට එවැනි සහයෝගයක් ලැබෙන්නේ සීමිත වශයෙනි.
එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස අඩු පහසුකම් සහිත ප්රදේශවල දරුවන්ට දුර්වල යටිතල පහසුකම්, විෂයභාර ගුරුවරුන්ගේ හිඟය සහ අමතර අධ්යාපන ක්රියාකාරකම් සඳහා සීමිත අවස්ථාවලට මුහුණ දීමට සිදුවිය හැකිය.
මෙම විෂමතා විභාග ප්රතිඵල, විශ්වවිද්යාල ප්රවේශය සහ පසුකාලීන රැකියා අවස්ථා කෙරෙහි ද බලපායි.
අධික විභාග පීඩනය, පෞද්ගලික උපකාරක පන්ති මත යැපීම සහ ආබාධ සහිත දරුවන් සඳහා අවශ්ය අධ්යාපන සහයෝගය ලබාගැනීමේ විෂමතා වැනි ගැටලු ද අධ්යාපන පද්ධතිය තුළ පවතී.
සෑම පාසලකම පවතින තත්ත්වය නොසලකා එකම මුදලක් වෙන් කිරීමෙන් අධ්යාපන සමානාත්මතාව තහවුරු කළ නොහැකිය.
වඩාත් සාධාරණ ක්රමවේදයක් වන්නේ වැඩිම අවශ්යතා සහිත අධ්යාපන ආයතන සඳහා අතිරේක ප්රතිපාදන ලබාදීමය.
සනීපාරක්ෂක පහසුකම්, පානීය ජලය, පන්ති කාමර, පුස්තකාල, විද්යාගාර, ප්රවාහන පහසුකම් සහ විශේෂිත ඉගෙනුම් සහයෝගය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා ඉලක්කගත ආයෝජන ඊට ඇතුළත් විය යුතුය.
වස්තුනිෂ්ඨ ඇගයීම් මගින් දැඩි සම්පත් හිඟයක් පවතින බව තහවුරු වන වතු පාසල්, උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල දුෂ්කර පාසල් සහ අනෙකුත් ග්රාමීය පාසල් කෙරෙහි මෙහිදී විශේෂ අවධානයක් යොමු කළ යුතු වේ.
ගුණාත්මක අධ්යාපනයක් ලැබීමට සෑම දරුවකුටම අයිතියක් ඇති බවට වන මූලධර්මය ප්රායෝගිකව ක්රියාත්මක කළ හැක්කේ එවැනි පියවර මගිනි.
අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ සඳහා ගුරුවරුන්ගේ සහ දෙමාපියන්ගේ දායකත්වය අවශ්යයි
විෂයමාලා වෙනස් කිරීම සහ නව උපකරණ ලබාදීම පමණක් මගින් අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ සාර්ථක කරගත නොහැකිය.
පන්ති කාමරවල ඉගැන්වීම් ක්රියාවලියට බලපාන වෙනස්කම් සැලසුම් කිරීමේදී ගුරුවරුන්, විදුහල්පතිවරුන්, දෙමාපියන්, විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන් සහ අධ්යාපන විශේෂඥයන් සම්බන්ධ කරගත යුතුය.
යාවත්කාලීන කළ පෙළපොත්, ගුරු මාර්ගෝපදේශ, ඇගයීම් ක්රමවේද සහ පුහුණු වැඩසටහන් ඇතුළු ප්රමාණවත් පූර්ව සූදානමක් ප්රතිසංස්කරණ සඳහා අවශ්ය වේ.
එම සම්පත් නොමැතිව නව ඉගැන්වීම් ක්රම හඳුන්වාදීමෙන් සිසුන්ගේ ඉගෙනුම් කටයුතුවලට බාධා ඇති විය හැකි අතර දැනටමත් කාර්ය මණ්ඩල හිඟයකට මුහුණ දෙන ගුරුවරුන්ට අමතර වගකීම් පැවරීමට ද සිදුවනු ඇත.
ප්රතිපත්තිමය තීරණ ගැනීමේදී විවිධ පාසල්වල පවතින ප්රායෝගික තත්ත්වයන් සැලකිල්ලට ගැනීම ද අත්යවශ්ය වේ.
කොළඹ ප්රධාන පාසලක පවතින පහසුකම් පදනම් කරගෙන සැලසුම් කරන ප්රතිසංස්කරණයක් කුඩා ග්රාමීය පාසලක ක්රියාත්මක කිරීම දුෂ්කර විය හැකිය.
එබැවින් ප්රධාන අධ්යාපන වෙනස්කම් හඳුන්වාදීමට පෙර ඒ සඳහා පාසල්වල පවතින සූදානම රජය විසින් තක්සේරු කළ යුතුය.
පාර්ශ්වකරුවන්ගේ අදහස් විමසීම, තීරණ ගත් පසු ඒවා දැනුම්දීමකට පමණක් සීමා නොවිය යුතුය.
ප්රතිසංස්කරණ ක්රියාත්මක කිරීමේදී මතුවිය හැකි දුෂ්කරතා හඳුනාගැනීමට සහ ප්රායෝගික විසඳුම් යෝජනා කිරීමට ගුරුවරුන්ට සහ පාසල් පරිපාලකයන්ට විශේෂ හැකියාවක් ඇත.
සාර්ථක අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙළක් සඳහා පැහැදිලි ජාතික ප්රමිතීන් මෙන්ම ප්රාදේශීය අධ්යාපන අවශ්යතා අනුව කටයුතු කිරීමට ප්රමාණවත් නම්යශීලීභාවයක් ද අවශ්ය වේ.
ජාතික අධ්යාපන ආයෝජන සැලැස්මක අවශ්යතාව
අධ්යාපනය සඳහා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට හයක් වහාම වෙන් කළ යුතුද යන්න පිළිබඳව නැවත නැවත මතුවන විවාදයෙන් ඔබ්බට ගමන් කිරීමට 2027 අයවැය අවස්ථාවක් නිර්මාණය කර තිබේ.
වර්තමානයේ අවශ්ය වන්නේ අධ්යාපන වියදම් ඉලක්ක මැනිය හැකි ප්රගතියක් සමඟ සම්බන්ධ කරන ජාතික මූල්ය හා ක්රියාත්මක කිරීමේ උපායමාර්ගයකි.
යථාර්ථවාදී රාජ්ය ආදායම් ඇස්තමේන්තු සහ පැහැදිලි වියදම් ප්රමුඛතා පදනම් කරගනිමින් අධ්යාපන ආයෝජනය ක්රමානුකූලව ඉහළ නැංවීම සඳහා කාලසටහනක් එම වැඩපිළිවෙළට ඇතුළත් විය යුතුය.
ගුරු පුරප්පාඩු පිළිබඳ තහවුරු කළ දත්ත මත පදනම් වූ බඳවා ගැනීමේ සැලැස්මක් මෙන්ම වැඩිම ගුරු හිඟයක් පවතින පාසල්වලට සුදුසුකම් ලත් ගුරුවරුන් ලබාදීම සහතික කරන ක්රමවේදයක් ද අවශ්ය වේ.
යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනයේදී මහා පරිමාණ ජාතික ව්යාපෘති කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කිරීම වෙනුවට ග්රාමීය, වතුකරයේ සහ අවම පහසුකම් සහිත පාසල්වලට වැඩි ප්රමුඛතාවක් ලබාදිය යුතුය.
විශ්වවිද්යාල ආචාර්යවරුන් සේවයේ රඳවා ගැනීම, පර්යේෂණ පහසුකම් පුළුල් කිරීම සහ ඉගැන්වීමේ ධාරිතාව වැඩි කිරීම සඳහා ද වෙනම උපායමාර්ගයක් අවශ්ය වේ.
ජාතික අයවැයෙන් වෙන් කරන මුදල් එක් එක් අධ්යාපන ආයතයට ළඟා වන ආකාරය සහ ඒවා භාවිත කර අවසන් කර ඇති ව්යාපෘති පිළිබඳව මහජනතාවට නිරීක්ෂණය කළ හැකි විනිවිදභාවයෙන් යුත් වාර්තාකරණ ක්රමවේදයක් රජය ස්ථාපිත කළ යුතුය.
සියල්ලටම වඩා අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණවල වේගය සහ අන්තර්ගතය තීරණය කිරීමේදී සමස්ත අධ්යාපන ප්රජාවගේ දායකත්වය ලබාගැනීම වැදගත් වේ.
මෙවැනි පියවර නොමැතිව ඉහළ අයවැය ප්රතිපාදන මගින් අධ්යාපනයේ ගුණාත්මකභාවය සම්බන්ධයෙන් ඇති කළ හැකි වෙනස සීමිත විය හැකිය.
අධ්යාපනයේ සාර්ථකත්වය මැනිය යුත්තේ පන්ති කාමරය තුළිනි
අධ්යාපනය සඳහා රජය වෙන් කර ඇති රුපියල් බිලියන 749 සැලකිය යුතු මූල්ය ආයෝජනයකි.
එහෙත් එම මුදල වෙන් කිරීමෙන් පමණක් ශ්රී ලංකාවේ පාසල් හා විශ්වවිද්යාලවල පවතින විෂමතා සහ ආයතනික දුර්වලතා විසඳා ඇති බව තහවුරු නොවේ.
සැබෑ පරීක්ෂණය වන්නේ අවම පහසුකම් සහිත ප්රදේශවල දරුවන්ට සුදුසුකම් ලත් ගුරුවරුන්, ප්රමාණවත් පන්ති කාමර සහ ඉහළ සම්පත් සහිත පාසල්වල දරුවන්ට හිමිවන අධ්යාපන අවස්ථා ලබාදීමට රජයට හැකි වන්නේද යන්නයි.
ගුරු පුරප්පාඩු අඩුවීම, විශ්වවිද්යාල පර්යේෂණ කටයුතු වර්ධනය වීම, වෘත්තීය පුහුණුව ශක්තිමත් වීම සහ අධ්යාපන ප්රතිඵල වැඩිදියුණු වීම ද සාර්ථකත්වය මැනීමේ දර්ශක බවට පත්විය යුතුය.
දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට හයක් අධ්යාපනය සඳහා වෙන් කිරීමේ දිගුකාලීන ඉල්ලීම ජාතික ප්රමුඛතා පිළිබඳ පුළුල් සංවාදයේ කොටසක් ලෙස පැවතිය යුතුය. එහෙත් එම ඉලක්කය සපුරා ගැනීමට අඛණ්ඩ මූල්ය සැපයුමක් සහ කාර්යක්ෂම ක්රියාත්මක කිරීමක් අවශ්ය වේ.
අධ්යාපනය යනු වාර්ෂික අයවැය ලේඛනයක දැක්වෙන තවත් වියදම් ශීර්ෂයක් පමණක් නොවේ. එය ඊළඟ පරපුරට හිමිවන දැනුම, කුසලතා සහ ජීවන අවස්ථා තීරණය කරන ජාතික ආයෝජනයකි.
අධ්යාපනය මගින් දරුවන්ට තම අනාගතය ගොඩනගා ගැනීමට පියාපත් ලබාදෙන්නේ නම් එම අවස්ථාව කොළඹ දරුවාට මෙන්ම ගමේ, වතුකරයේ සහ රටේ සෑම දුෂ්කර ප්රදේශයකම දරුවාට සමානව හිමිවිය යුතුය.
අයවැයෙන් වෙන් කළ මුදල් දරුවන්ගේ ජීවිතවල සැබෑ වෙනසක් බවට පත්වන දිනයේදී පමණක් ශ්රී ලංකාවේ අනාගතය ශක්තිමත් කිරීම සඳහා සාර්ථක අධ්යාපන ආයෝජනයක් සිදු කර ඇති බව රජයට පැවසිය හැකි වනු ඇත.




