ශ්රී ලංකා රග්බි නායක ලසිඳු කරුණාතිලකට තමන් මුහුණ දුන් ව්යසනයේ තරම කියන්නට කෑගසන්නට අවශ්ය වූයේ නැත. ඔහුගේ වචනවල ඒ සඳහා ප්රමාණවත් තරම් වේදනාවක් තිබුණි.
සංචාරක වීසා නියමිත වේලාවට ලබා නොදීම නිසා දකුණු කොරියාව සමඟ පැවැත්වීමට තිබූ අවසන් තරගය අවලංගු වූ පසු, ලසිඳු සමාජ මාධ්යවල සංවේදී සටහනක් තැබුවේය. එය නිල නිවේදනවලට වඩා බොහෝ ගැඹුරට දැනුනකි. එහි තිබුණේ දේශපාලනයක් හෝ බෝල කතා නොවේ; එය ගුවන් තොටුපළට යන්නටත් පෙර ඓතිහාසික අවස්ථාවක් අහිමි වූ නායකයෙකුගේ අවංක හඬයි.
ශ්රී ලංකා ‘තුෂ්කර්ස්’ කණ්ඩායමට මෙය නිකම්ම නිකන් තරගයක් අහිමි වීමක් නොවේ. මෙය කොරියාව පරදා ආසියාවේ දෙවැනි තැනට එන්නටත්, කොළඹදී හොංකොං කණ්ඩායම හමුවේ එක ලකුණකින් වූ පරාජය අහම්බයක් නොවන බව ඔප්පු කරන්නටත් තිබූ ලොකුම අවස්ථාවකි.
නමුත් අවසානයේ සිදුවූයේ පන්දුවට පයින්වත් නොතබා රටට ලකුණු 20-0ක පරාජයක් හිමි වීමයි.
වේදනාව තනිවම දරාගත් නායකයෙක්
ලසිඳු ලියා තිබුණේ තමන් නායකයා ලෙස දැඩි පෞද්ගලික බරක් දැනෙමින් “බර වූ හදවතකින් සහ දැඩි කනගාටුවකින්” පසුවන බවයි.
ඒ තනි වාක්යය පවා, මේ අවුලට වගකිව යුතු සෑම නිලධාරියෙකුටම ලැජ්ජාවක් ඇති කිරීමට ප්රමාණවත්ය.
ක්රීඩකයන් තමන්ගේ රැකියා, ඉගෙනීම්, ක්රීඩා සමාජ ප්රශ්න සහ රග්බි ක්රීඩාවේ ඇති අවිනිශ්චිතකම් මැද, සේරම කැප කරමින් මහන්සි වී පුහුණු විය. ඔවුන්ගෙන් බහුතරයක් වැටුප් ලබන වෘත්තීය ක්රීඩකයෝ නොවේ. නිලධාරීන් කාර්යාලවල සැපට ඉන්නා විට, මොවුන් රටේ ජර්සිය වෙනුවෙන් ඇඟ ලේ මස් දිය කරමින් සෙල්ලම් කළ අයයි.
වීසා හැදීම යනු ලොකු උපක්රමශීලී හෝ තාක්ෂණික ප්රහේලිකාවක් නොවේ. එය ඉතාම මූලික පරිපාලන කාර්යයකි.
එවැනි මූලික වැඩක්වත් හරියට කරගන්නට බැරි තරමට පරිපාලනය අන්තිම අඩියටම වැටී ඇත.
තරගයටත් පෙර බිඳ වැටුණු සිහින
මේ ලැජ්ජාසහගත වැඩේ තියෙන අන්තිම අසාධාරණකම නම්, මෙයින් වුණ හානිය ලකුණු පුවරුවකට හෝ ශ්රේණිගත කිරීම්වලට විතරක් සීමා නොවීමයි.
සමහර තරුණ ක්රීඩකයන්ට මෙය රට වෙනුවෙන් සෙල්ලම් කරන්න ලැබුණු පළමු අවස්ථාව වන්නට ඇත. තවත් කෙනෙකුට මෙය අවසන් අවස්ථාව වන්නට ඇත. ඒ වටිනා මොහොතවල් සහ සිහින, කමිටු රැස්වීම් වගේ වෙනත් දවසකට කල් දමන්නට බැරිය.
ලසිඳුගේ පණිවිඩයෙන් ඒ හදවත් බිඳී යාම පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබුණි.
වත්මන් ශූරයන් වන හොංකොං කණ්ඩායම ලකුණු 15-14ක් ලෙස උපරිම සීමාවටම තල්ලු කරමින් තමන්ගේ දක්ෂතාව පෙන්වූ බව ඔහු මතක් කළේය. තම කණ්ඩායම දේශපාලනයෙන් තොර, එකමුතු, තරුණ කණ්ඩායමක් බව ඔහු කීවේය.
මේ අපකීර්තිය වඩාත් රිදවන්නේ ඒ නිසාය.
ක්රීඩකයන් තමන්ගේ වැඩේ උපරිමයෙන් කළේය.
පුහුණුකරුවන්ද තමන්ගේ වගකීම ඉටු කළේය.
ප්රේක්ෂකයින්ද කණ්ඩායම විශ්වාස කළේය.
නමුත් වැරදුණේ පරිපාලකයන්ටය.
ශ්රී ලංකා රග්බි ආයතනයේ නිදහසට කරුණු
ශ්රී ලංකා රග්බි ආයතනය (SLR) පසුව උත්සාහ කළේ සංචිතයේ අවසන් සූදානම් වීමේදී ඇති වූ පරිපාලන ගැටලු නිසා මෙහෙම වුණා කියා ඇඟ බේරාගන්නටය.
ඔවුන් කියන්නේ සෙවන්ස් සහ ෆිෆ්ටීන්ස් කණ්ඩායම් වෙන් කිරීම නිසා අලුතින් ක්රීඩකයන් තෝරන්නට සිදු වූ බවත්, ඒ නිසා ලැයිස්තු වෙනස් වී වීසා ප්රමාද වූ බවත්ය.
ඒ කතාවෙන් සිදුවූයේ කුමක්දැයි පැහැදිලි විය හැක.
නමුත් එයින් වරද නිදහසට කරුණක් නොවේ.
ඇත්තටම, ඒ කතාවෙන් තත්ත්වය තවත් චාටර් වෙයි.
නියමිත ජාතික තරගයකට ක්රීඩකයන් මාරු වීම් සහ වීසා ටික කළමනාකරණය කරගන්න බැරි නම්, මෙවැනි රග්බි පරිපාලනයක් රටට කුමකටද?
මෙය හදිසියේ ගත් උපන් දින සාදයක් නොවේ. ආසියානු රග්බි ශූරතාවලියේ දින වකවානු, රටවල් සහ සංචාරක විස්තර බොහෝ කලකට පෙර සිටම හැමෝම දැන සිටි කරුණුය.
දකුණු කොරියාව නිකම්ම දිනයි
ශ්රී ලංකාවට නියමිත වේලාවට වීසා ලබා ගැනීමට නොහැකි වූ නිසා ඉන්චියොන් හි පැවැත්වීමට තිබූ තරගය අවලංගු කළ බව ආසියානු රග්බි සම්මේලනය ස්ථිර කළේය.
ඒ අනුව දකුණු කොරියාවට නිකම්ම ප්රසාද ලකුණු 4ක් ලැබුණු අතර, තරග ප්රතිඵලය සටහන් වූයේ ලකුණු 20-0ක ජයක් ලෙසය.
ඒ ලකුණු ගණන වාර්තා පොත්වල ලියවුණත්, එයින් සැබෑ කතාව කියවෙන්නේ නැත.
පුහුණුවීම්වලදී ක්රීඩකයන් හැලූ දහඩිය ඒ පොත්වල නැත.
ඉතිහාසයක් ලියන්න ආසාවෙන් හිටපු තරුණ ක්රීඩකයන්ගේ බලාපොරොත්තු ඒ පොත්වල නැත.
නායකයාගේ කඳුළු හෝ ලංකාව පෙරළියක් කරයි කියා බලන් හිටපු ප්රේක්ෂකයන්ගේ බලාපොරොත්තු ඒ පොත්වල නැත.
එහි ලියවෙන්නේ “දකුණු කොරියාව 20, ශ්රී ලංකාව 0” කියා පමණි.
පරිපාලනයේ අදක්ෂකම නිසා රටට ඉතිරි වූයේ ඒ ලැජ්ජාසහගත සටහන පමණි.
ආසියානු රග්බි සම්මේලනයේ හැසිරීමත් ප්රශ්නසහගතයි
ආසියානු රග්බි සම්මේලනය නීති පද්ධතියට අනුව වැඩ කරන්නට ඇත, නමුත් ඉන්පසු ඔවුන් හැසිරුණු ආකාරය දැඩි ලෙස ප්රශ්න කළ යුතුය.
ලංකාවේ ක්රීඩකයන් තරගය අහිමි වීම ගැන හඬමින් සිටි මොහොතේ, ආසියානු රග්බි සභාපති කයිස් අල් දලයි (Qais Al Dhalai) කළේ ශ්රී ලංකා රග්බි සභාපති පවිත්ර ප්රනාන්දු ඇතුළු පිරිසගේ පාලනය සහ සංවර්ධන වැඩ අගයමින් පණිවිඩයක් දැමීමයි.
මේ ප්රශංසාව දැමූ වෙලාව නම් අන්තිම කැතය.
නායකයා බිඳුණු හදවතින් කතා කරද්දී, ආසියානු රග්බි ලොක්කන් කළේ මේ මහා පරාජයට වගකිව යුතු පරිපාලනයට සුදු හුණු ගෑමයි.
එය නායකත්වයක් නොවේ; කිසිදු හැඟීමක් නැති රාජ්ය තාන්ත්රික සන්දර්ශනයකි.
ඔවුන් කළ යුතුව තිබුණේ තම සාමාජික රටක් මෙවැනි දරුණු අත්වැරැද්දක් කළේ කෙසේද කියා ප්රශ්න කිරීම සහ ස්වාධීන පරීක්ෂණයක් ඉල්ලීමයි.
පවිත්රට සහ හසන්ට ලිස්සා යා නොහැක
ශ්රී ලංකා රග්බි සභාපති පවිත්ර ප්රනාන්දු සහ ප්රධාන විධායක (CEO) හසන් සිංහවංශ යන මහත්වරුන්ට නිල නිවේදන පිටුපස හැංගී මෙයින් බේරෙන්නට බැරිය.
මේ මහා විනාශය සිදුවූයේ ඔවුන්ගේ පාලනය යටතේය.
මෙයට වගකිවයුතු ලොක්කන් තනතුරුවලින් අයින් විය යුතු යැයි විවේචකයන් කියන කතාව සහමුලින්ම නිවැරදිය.
ක්රීඩාවට ගරු කරන රටක වීසා ප්රශ්නයක් නිසා ජාතික කණ්ඩායමකට තරගයක් අහිමි වුණා නම්, එහෙනම් මෙලහකටත් ඉල්ලා අස්වීම්, වැඩ තහනම් කිරීම් සහ පරීක්ෂණ සිදුවී හමාරය.
නමුත් ලංකාවේ වෙන්නේ සාමාන්යයෙන් ලොක්කන් නිවේදනයක් දමා, සිස්ටම් එකට බැන, මිනිසුන්ට ඕක අමතක වනතුරු මඟහැර සිටීමයි.
මේ පාර ඒකට ඉඩ දිය නොහැක.
මෙය පොඩි ලිපිකරු වැරැද්දක් නොවේ; මුළු රටක් ලැජ්ජා කළ සිදුවීමකි.
ක්රීඩකයන් මීට වඩා හොඳ දෙයක් ලැබීමට සුදුසුය
ලසිඳු තම කණ්ඩායමේ සගයන්ට සහ පුහුණුකරුවන්ට කළ උපහාරයෙන් පැහැදිලි වූයේ ශ්රී ලංකා රග්බි ආයතනය විසින් රැකගත යුතුව තිබූ සැබෑ වටිනාකම කුමක්ද යන්නයි.
ඔහු කීවේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් පණ ඇරගෙන වැඩ කළ පුහුණුකරුවන් ගැනය. පෞද්ගලික ප්රශ්න මැද වුවද රට වෙනුවෙන් ආ ක්රීඩකයන් ගැනය. කිසිදු දේශපාලනයක් නැතිව එකමුතු වූ සංචිතයක් ගැනය.
රටේ මිනිසුන්ට බලන්නට ඕනෑ කරන්නේ අන්න ඒ රග්බි ක්රීඩාවයි.
බලයට පොරබදින කමිටු නොවේ.
ෆොටෝවලට පෙනී සිටින නිලධාරීන් නොවේ.
ක්රීඩකයන්ට වීසා නැතිවෙද්දී තනතුරු සමරන පරිපාලකයන් නොවේ.
තමන්ගේ වැරැද්දක් නොවන දෙයකට ජාතික නායකයෙක් රටෙන්ම සමාව ඉල්ලද්දී, වැරදි කළ නිලධාරීන්ට ප්රශංසා කරන ලොක්කන් නොවේ.
ජර්සිය පරාජය වූයේ පිටියෙන් පිටතදීය
මේ සිදුවීමෙන් හැම රග්බි ලෝලියෙකුටම රිදෙන්නේ මෙයින් පෙනෙන්නේ ලංකාවේ හැමදාම දකින අවාසනාවන්ත චිත්රය නිසාවෙනි.
ක්රීඩකයන්ගෙන් වෘත්තීය මට්ටමේ කැපකිරීම් බලාපොරොත්තු වන පද්ධතිය, ක්රියාත්මක වෙන්නේ අන්තිම ආධුනික මට්ටමිනි.
ලොකු අරමුදල් තියෙන රටවල් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ක්රීඩකයන්ට ලේ, දහඩිය හලන්න කියන නිලධාරීන්ට, ඔවුන්ව ප්ලේන් එකකට නග්ගන්න අවශ්ය මූලික ලියකියවිලි ටිකවත් කරගන්නට බැරිය.
ලසිඳු ඇතුළු කණ්ඩායම කොරියාවට පැරදුණේ නැත.
ඔවුන් පැරදුණේ නිලධාරීන්ගේ අදක්ෂකම හමුවේය.
ඔවුන් පැරදුණේ ප්රමාදය සහ පරිපාලන අසාර්ථකත්වය හමුවේය.
ඔවුන්ව පරාජය කළේ තමන්ට සේවය කරනවා යැයි කියන රග්බි පද්ධතිය විසින්මය.
නිකම්ම සමාව ඉල්ලීමෙන් පලක් නැත
ශ්රී ලංකා රග්බි ආයතනය ක්රීඩකයන්ට, පුහුණුකරුවන්ට, ඔවුන්ගේ පවුල්වලට සහ මුළු රටටම සමාව ගැනීමට වඩා ලොකු දෙයක් කල යුතුය.
ඔවුන් රටට ඇත්ත කිව යුතුය.
වීසා වැඩේ භාරව සිටියේ කවුද?
ලියකියවිලි දැම්මේ කවදාද?
දිනයන් මඟහැරුණේ කාගේ අතින්ද?
ක්රීඩා අමාත්යාංශය අනුමැතිය ප්රමාද කළාද?
අවසාන ගමන් සැලසුමට අත්සන් කළේ කවුද?
මේ ප්රශ්නය මෙච්චර දුරදිග යනකන් කලින්ම ඉහළට දැනුම් නොදුන්නේ ඇයි?
සහ, මේ සේරටම වගකීම භාරගන්නේ කවුද?
මේවට උත්තර දෙනකන්, රග්බි ආයතනය දමන හැම නිවේදනයක්ම පෙනෙන්නේ වැරැද්ද හදනවාට වඩා තමන්ගේ චාටර් එක වසාගන්නට කරන උත්සාහයක් ලෙස පමණි.
ලසිඳුගේ වචන යටපත් කිරීමට ඉඩ නොදෙමු
ලසිඳු කරුණාතිලක තම සටහන අවසන් කළේ කණ්ඩායම ගැන තමන් තුළ ඇති ආඩම්බරය එලෙසම පවතින බව පවසමිනි.
ඔහු එසේ ආඩම්බර වීම සියයට සීයක් සාධාරණය.
නමුත් ලැජ්ජාව හිමිවිය යුත්තේ වෙනත් අයටය.
ඒ, ක්රීඩකයන්ගේ අවස්ථාව නැති කළ නිලධාරීන්ටය. ජාතික කණ්ඩායමක් තරගයකින් තොරව පරාජය වීමට ඉඩ හැරි අයටය. තමන්ගේ අදක්ෂකමේ බර ක්රීඩකයන් පිට පටවා තවමත් පුටුවල ලැග සිටින අයටය.
ලංකාව කොරියාවේදී 20-0කින් පැරදුණේ නැත.
ලංකාව පැරදුණේ තරගයට බොහෝ කලකට පෙර, බෝඩ් රූම් අස්සේ, අනුමැති දාමයන්හි, ඊමේල් පණිවිඩවල සහ වීසා මේස මතදීය.
ශ්රී ලංකා රග්බි ආයතනය සහ ආසියානු රග්බි සම්මේලනය සිතන්නේ නම් නිල ප්රකාශවලින් සහ සෝෂල් මීඩියා ප්රශංසාවලින් මෙය යටපත් කළ හැකි කියා, ඔවුන්ට වැරදී ඇත.
නිල නිවේදනවලින් වසාගන්නට හැදූ සැබෑ ඇත්ත, ලසිඳුගේ වචනවලින් දැනටමත් මුළු රටටම හෙළි කර අවසන්ය.
ක්රීඩකයන් තමන්ගේ උපරිමය කළේය.
නමුත් පද්ධතිය ඔවුන්ව අනාථ කළේය.
