ජාතික ජන බලවේග රජය ආරක්ෂක පනත් සම්පාදනය කිරීමේදී, තමන්ගේම ප්‍රකාශිත අභිප්‍රායන් මත පමණක් පදනම් නොවී, තම ආණ්ඩුවෙන් පසුව බලයට පත්විය හැකි වඩාත්ම අන්තරායකාරී පාලකයා පිළිබඳවද සිතා කටයුතු කළ යුතුය.
අනෙකුත් ආණ්ඩුවකින් උරුම වූ මර්දනකාරී නීතියක් තමන්ගේ විවේචකයන්ට එරෙහිව භාවිත නොකළ එකම හෝ ශ්‍රී ලාංකික ආණ්ඩුවක් නම් කළ හැකිද?
අතීත ඉතිහාසය දෙස බලන විට එවැනි සහනයක් ලබාගත හැකි උදාහරණ නැත.
1979 වසරේදී තාවකාලික පියවරක් ලෙස හඳුන්වා දුන් ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) වසර 47කට පසුවත් තවමත් ක්‍රියාත්මකව පවතී. එය එක්සත් ජාතික පක්ෂය (UNP), ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය (SLFP), රාජපක්ෂවරුන්, යහපාලන හවුල් ආණ්ඩුව, රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ දැන් ජාතික ජන බලවේගය (NPP) නායකත්වය දෙන ආණ්ඩු දක්වා පැමිණි සියලුම පාලන සමයන් තුළ නොනැසී පැවැතුණි.
එම දශක ගණනාව පුරා, මෙම පනත දෙමළ සහ මුස්ලිම් ප්‍රජාවන්ට, දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන්ට, ලේඛකයන්ට, මානව හිමිකම් ආරක්ෂකයන්ට, ශිෂ්‍යයන්ට සහ ආණ්ඩුවේ විවේචකයන්ට එරෙහිව භාවිත කර ඇත.
විපක්ෂයේ සිටියදී පවතින දේශපාලන පක්ෂ එකී පනත දිගින් දිගටම හෙළා දුටුවේය. නමුත් බලයට පත් වූ පසු, එමගින් ලැබෙන හිමිවන අතිවිශේෂ බලතල පවත්වාගෙන යාමට ඒවා නැවත නැවතත් හේතු සොයා ගත්තේය.
2017 වසරේදී රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා, ශ්‍රී ලංකාවට ඡී.එස්.පී. ප්ලස් (GSP+) යුරෝපීය වෙළඳ සහන නැවත ලබාගැනීමේ ප්‍රයත්නයේ කොටසක් ලෙස ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීමට පොරොන්දු විය.
වසර පහකට පසු, ජනාධිපතිවරයා ලෙස ඔහුගේ ආණ්ඩුව අරගලය විරෝධතා ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන්ට එරෙහිව එම පනතම යොදා ගත්තේය.
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ප්‍රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා මහතා, මීට පෙර අහෝසි කිරීමට පෙනී සිටි නීතියක් පසුව දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන්ට එරෙහිව භාවිත කරන්නේ කෙසේදැයි ප්‍රශ්න කළේය.
ඔහුගේ එම විවේචනය සාධාරණ විය.
පොරොන්දුව සහ ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරිත්වය
විපක්ෂයේ සිටියදී ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත පිළිබඳ ජාතික ජන බලවේගයේ ස්ථාවරය ඉතා පැහැදිලි එකක් විය.
2023 දී, එහි පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව යෝජනා කළ විරෝධී ත්‍රස්තවාදී පනත් කෙටුම්පතට විරුද්ධ වූ අතර ඊට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ පෙත්සම්ද ගොනු කළහ.
ඔවුන්ගේ 2024 මැතිවරණ ප්‍රකාශනය මගින් ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ඇතුළු මර්දනකාරී පනත් අහෝසි කරන බවටත්, මුළු රටේම පුරවැසියන්ගේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කරන බවටත් පොරොන්දු විය.
කෙසේ වෙතත්, ජාතික ජන බලවේගය බලයට පත්වීමෙන් පසු ඇති වූ වාර්තා මගින්, එම පොරොන්දුව ඉටුකිරීම සම්බන්ධයෙන් බරපතල ප්‍රශ්න මතුවී තිබේ.
2024 සැප්තැම්බර් සහ 2025 මැයි අතර කාලය තුළ අවම වශයෙන් පුද්ගලයන් 12 දෙනෙකු ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බව වාර්තා වන අතර, පසුවද තවත් අත්අඩංගුවට ගැනීම් සිදුව තිබේ.
ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව වාර්තා කළ දත්තවලට අනුව, 2025 වසර තුළ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතට අදාළව රැඳවුම් නියෝග මත අත්අඩංගුවට ගැනීම් 46ක් වාර්තා වී ඇති අතර, 2026 වසරේ මුල් මාස තුන තුළ තවත් 12ක් වාර්තා වී ඇත.
එසේ රඳවා තබා ගත් අය අතර ඊශ්‍රායල විරෝධී ස්ටිකර් ප්‍රකාශයට පත් කළ බවට චෝදනා ලැබූ පුද්ගලයෙකු සහ සංගීත වීඩියෝවක් සම්බන්ධයෙන් 2026 ජූනි මාසයේදී අත්අඩංගුවට ගත් 24 හැවිරිදි දෙමළ රැප් (hip-hop) සංගීත ශිල්පියෙකුද වන බව වාර්තා වේ.
සාමාන්‍ය අපරාධ නීතිය යටතේ කටයුතු කළ හැකිව තිබූ අවස්ථාවලදී පවා මෙවැනි අතිවිශේෂ ත්‍රස්තවාදී විරෝධී නීති යොදාගෙන තිබේද යන්න මෙවැනි සිදුවීම් මගින් ප්‍රශ්න කෙරේ.
බලයට පත්වී වසර දෙකක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීමට පොරොන්දු වූ ආණ්ඩුව එය දිගටම භාවිත කරමින් සිටී.
එම පරස්පර විරෝධී තත්ත්වය, ආණ්ඩුවේ මුල් අභිප්‍රායයන් නැවත නැවත ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පමණක් සාධාරණීකරණය කළ නොහැක.
විශ්වාසය යනු නීතිමය ආරක්ෂණයක් නොවේ
ආණ්ඩුව දැනට වැදගත් පනත් කෙටුම්පත් දෙකක් ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටී.
ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත වෙනුවට හඳුන්වා දීමට නියමිත රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදයෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ පනත් කෙටුම්පත (Protection of the State from Terrorism Bill) 2026 ඔක්තෝබර් 6 වැනි දින පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලදී.
සංවිධානාත්මක අපරාධ වැළැක්වීමේ පනත් කෙටුම්පත (Prevention of Organized Crimes Bill) එම දිනයේදීම ගැසට් පත්‍රයේ පළ කර පසුව ඔක්තෝබර් 20 වැනි දින පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කෙරිණි.
මෙම පනත් කෙටුම්පත් දෙකම නීතිඥයන්, මානව හිමිකම් සංවිධාන සහ ස්වාධීන ආයතනවල දැඩි විවේචනයට ලක්ව ඇත.
එම විරෝධතාවලට ප්‍රධාන හේතු වී ඇත්තේ යෝජිත වැරදිවල ඇති පුළුල් පරාසය, විධායක බලධාරීන්ට හිමිවන බලතල, ඇප ලබාගැනීමට ඇති බාධා සහ ප්‍රමාණවත් අධිකරණ අධීක්ෂණයක් නොමැතිකමයි.
මේවා නිකම්ම නිකම් කෙටුම්පත් කිරීමේදී ඇතිවූ එකඟ නොවීම් පමණක් නොවේ.
ඒවා රාජ්‍ය බලය සහ පුද්ගල නිදහස අතර පවතින සැබෑ සබඳතාවයට අදාළ කරුණු වේ.
යෝජිත සංවිධානාත්මක අපරාධ නීතිය යටතේ, මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාට දීර්ඝ කිරීම් හරහා උපරිම වසරක් දක්වා වන කාලයක් සඳහා රැඳවුම් නියෝග නිකුත් කළ හැක.
එසේම මෙම පනත් කෙටුම්පත මගින් ඇප ලබාගැනීමේ ඉඩකඩ සීමා කරන අතර අධිකරණ නිලධාරීන්ට සාමාන්‍යයෙන් හිමිවන පරමාධිපත්‍ය බලයද සීමා කරයි.
සංවිධානාත්මක අපරාධ කණ්ඩායම්වල සාමාජිකත්වය සම්බන්ධයෙන් වන එහි විධිවිධාන වඩාත් සැලකිලිමත් විය යුතු කරුණකි.
පුද්ගලයෙකුගේ ඇඳුම් පැළඳුම්, ටැටූ (ඇඟ කොටා ඇති සලකුණු), අත් සංඥා, ඇසුරු කරන පිරිස සහ යම් යම් ස්ථානවලට පැමිණීම වැනි කරුණු පවා අධිකරණයකට සැලකිල්ලට ගත හැකි සාධක ලෙස මෙයට ඇතුළත් කර ඇත.
එවැනි නිර්ණායක නිසා, යම් අපරාධයකට සම්බන්ධ බවට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති අවස්ථාවක පවා, යමෙකුගේ පෙනුම හෝ ඇසුර පමණක් අපරාධයකට සම්බන්ධ බවට සාක්ෂියක් ලෙස සැලකීමේ අන්තරාය මතුවේ.
මෙම පනත් කෙටුම්පතෙහි ඇති ‘බරපතල අපරාධ’ පිළිබඳ පුළුල් අර්ථ නිරූපණය නිසා, සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රධාන සංවිධානාත්මක අපරාධ ලෙස නොසැලකෙන ක්ෂේත්‍ර වෙතද එහි බලපෑම පැතිර යයි.
ද්වි-භාර්යා සේවනය (Bigamy), කතුහිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම (Copyright infringement) සහ බලපත්‍ර නොමැතිව සූදු කෙළීම වැනි කරුණුද මෙම පනත යටතේ ඇති වැරදිවලට ඇතුළත් කර ඇත.
ගැටලුව වන්නේ මෙම ක්‍රියාකාරකම් නීතිමය පරීක්ෂාවෙන් මිදිය යුතු යැයි කීම නොවේ. ප්‍රශ්නය වන්නේ, සංවිධානාත්මක අපරාධ ජාල මර්දනය කිරීමට නිර්මාණය කර ඇති මෙවැනි විශේෂිත බලතල ඒ සඳහා භාවිත කිරීම සාධාරණද යන්නයි.
තවත් ආන්දෝලනාත්මක කරුණක් වන්නේ සහකාර පොලිස් අධිකාරී (ASP) හෝ ඊට ඉහළ ශ්‍රේණිවල පොලිස් නිලධාරීන් ඉදිරියේ කරනු ලබන පාපොච්චාරණ සාක්ෂි ලෙස පිළිගැනීමට ඇති යෝජනාවයි.
යෝජිත නීතියේ 46 සහ 47 වගන්ති මගින් එවැනි ප්‍රකාශ පනතේ විධිවිධානවලට යටත්ව සාක්ෂි ලෙස ඇතුළත් කිරීමට ඉඩ සලසයි.
ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ ඉතිහාසය දෙස බැලීමේදී මෙවැනි කරුණු සම්බන්ධයෙන් දැඩි ප්‍රවේශමක් අවශ්‍ය වන්නේ මන්දැයි පැහැදිලි වේ.
පොලිසිය සටහන් කරගන්නා පාපොච්චාරණ සාක්ෂි ලෙස පිළිගැනීම මගින් බලහත්කාරකම් කිරීම්, වදහිංසා පැමිණවීම් සහ අයහපත් ලෙස සැලකීම් දිරිගන්වන බවට මානව හිමිකම් සංවිධාන දිගින් දිගටම අනතුරු අඟවා ඇත.
යෝජිත ත්‍රස්තවාදී නීතිය PTA හි මෙම අංශයෙන් බැහැර වුවද, සංවිධානාත්මක අපරාධ නීතිය මගින් වෙනස් නීතිමය රාමුවක් හරහා එකී බරපතල ගැටලුව නැවත හඳුන්වා දීමට කටයුතු කර ඇත.
මානව හිමිකම් ආයතන අනතුරු අඟවයි
ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව ඉල්ලා ඇත්තේ සංවිධානාත්මක අපරාධ වැළැක්වීමේ පනත් කෙටුම්පත නැවත කැඳවා එය සැලකිය යුතු ලෙස සංශෝධනය කරන ලෙසයි.
යෝජිත නීතිය ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතටත් වඩා වැඩි මර්දනකාරී එකක් විය හැකි බවට අනතුරු අඟවා ඇති එම කොමිසම, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත ආරක්ෂණයන් සහ ශ්‍රී ලංකාව පිළිගෙන ඇති ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් වගකීම් සමග එහි ඇති ගැලපීම පිළිබඳවද ප්‍රශ්න කර ඇත.
ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල් (Amnesty International) ආයතනයද යෝජිත අලුත් ත්‍රස්තවාදී විරෝධී පනත සම්බන්ධයෙන් වෙනමම බියක් පළ කර ඇත.
එම සංවිධානයේ විශ්ලේෂණයට අනුව, සැකකරුවෙකුට එරෙහිව නඩු පැවරීමට පෙර වසරක් දක්වා කාලයක් රඳවා තබා ගැනීමටත්, පසුව නඩු විභාගයට පෙර තවත් වසරක කාලයක් රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීමටත් ඉඩකඩ පවතී.
මෙම විධිවිධාන මගින් පුද්ගල නිදහසට ඇති අයිතිය, නිදොස්භාවයේ පූර්ව නිගමනය සහ සාධාරණ කාලයක් තුළ නඩු විභාගයක් ලබාගැනීමට ඇති අයිතිය තර්ජනයට ලක්වන බවට එම සංවිධානය අනතුරු අඟවා ඇත.
හියුමන් රයිට්ස් වොච් (Human Rights Watch) සංවිධානයද යෝජිත සංවිධානාත්මක අපරාධ නීතියේ ඇති දීර්ඝ කාලීන රැඳවුම් පහසු කිරීම, අධිකරණ ආරක්ෂණ ලිහිල් කිරීම සහ පොලිසිය ලබාගන්නා ප්‍රකාශ මත පදනම්ව දඬුවම් කිරීමට ඉඩ සැලසීම වැනි විධිවිධාන දැඩි ලෙස විවේචනය කර ඇත.
ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය (BASL) සහ අනෙකුත් නීතිමය හා සිවිල් සමාජ නියෝජිතයන්ද මෙම යෝජිත නීති පිළිබඳව නැවත නැවතත් නැවත සලකා බලන ලෙස ඉල්ලා සිටිති.
මෙම විරෝධතාවලට ඒවායේ ඇති නීතිමය පදනම මත පිහිටා පිළිතුරු දිය යුතුය.
වත්මන් ආණ්ඩුව ස්වයං පාලනයක් අනුගමනය කරනු ඇතැයි දෙන සහතික කිරීම්, නීත්‍යානුකූල ආරක්ෂණ නීතිවලට ආදේශකයක් විය නොහැක.
නීතියක් ක්‍රියාත්මක කරන්නේ එය හඳුන්වා දෙන අමාත්‍යවරයා පමණක් නොවේ.
එය අර්ථ නිරූපණය කර ක්‍රියාත්මක කරන්නේ පොලිස් නිලධාරීන්, පරීක්ෂකයන්, පරිපාලකයන් සහ අනෙකුත් නිලධාරීන් වන අතර, ඔවුන්ගේ තීරණ සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට සෘජුවම බලපානු ලබයි.
අධික රාජ්‍ය බලයේ අවදානමට වැඩියෙන්ම නිරාවරණය වන්නේ සීමිත මූල්‍ය සම්පත් ඇති අය, කොළඹින් බැහැරව ජීවත්වන අය සහ වහාම නීතිඥ සහාය ලබාගැනීමට නොහැකි වන ජනතාවයි.
වඩාත්ම වැදගත් කරුණ වන්නේ, යම් පනතක් කෙටුම්පත් කිරීමට වගකිවයුතු ආණ්ඩුව බලයෙන් පහව ගියද, එකී නීතිය අහෝසි වී නොයෑමයි.
ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත මගින් අඩසියවසකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ ඔප්පු කර ඇත්තේ එම සත්‍යතාවයයි.
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මෙම ඉතිහාසය වටහා ගත යුතුය
ජාතික ජන බලවේගයේ (NPP) ප්‍රධාන දේශපාලන න්යෂ්ටිය වන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට (JVP) රාජ්‍යයේ අතිවිශේෂ බලතලවල ඇති අන්තරාය වටහා ගැනීමට විශේෂ හේතු තිබේ.
1983 කළු ජූලියෙන් පසුව, එවකට පැවති ආණ්ඩුව එකී හිංසනයන්හි වගකීම දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් පිට පටවමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තහනම් කරන ලදී.
එම අත්දැකීම ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ ඉතා වැදගත් පරිච්ඡේදයක් ලෙස පවතී.
ජාතික ජන බලවේගයේ මෑතකාලීන මැතිවරණ නැගී සිටීම මගින්ද පෙන්නුම් කරන්නේ දේශපාලන ජයග්‍රහණවල ඇති අනාවැකි කීමට නොහැකි ස්වභාවයයි.
අනුර කුමාර දිසානායක මහතා 2019 ජනාධිපතිවරණයේදී ලබාගත්තේ 3%ක පමණ ඡන්ද ප්‍රතිශතයකි.
වසර පහකට පසු, 2024 මහ මැතිවරණයේදී ජාතික ජන බලවේගය පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයක් ලබාගත්තේය.
එය අසාමාන්‍ය පරිවර්තනයකි.
එහෙත්, පක්ෂයක් බලයට පත්කරන දේශපාලන වාතාවරණය එලෙසම ඉතා වේගයෙන් වෙනස් විය හැක.
තමන් දැනට ලබන මැතිවරණ ජයග්‍රහණය රාජ්‍ය ආයතන කෙරෙහි පවතින ස්ථිර පාලනයක් යැයි කිසිදු ආණ්ඩුවකට සිතිය නොහැක.
අද සම්මත කරන නීති, අනාගතයේදී වෙනස්ම අරමුණු, ප්‍රමුඛතාවයන් සහ ක්‍රමවේද ඇති දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් විසින් පාලනය කරනු ලැබීමට ඉඩ ඇත.
නීතියක් කෙටුම්පත් කළ යුත්තේ එම හැකියාව හෝ අවදානමද සිතේ තබාගනිමිනි.
ආදර්ශවාදය නොව ප්‍රායෝගික දේශපාලනය (Realpolitik)
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවන් සහ අපරාධ යුක්ති පද්ධතීන් ගොඩනගා ඇත්තේ දේශපාලන බලයට සීමාවන් තිබිය යුතුය යන වටහාගැනීම මතය.
ජේම්ස් මැඩිසන් (James Madison) ඒ පිළිබඳව ඉතා සංක්ෂිප්තව මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය:
“මිනිසුන් සුරදූතයන් වූයේ නම්, කිසිදු ආණ්ඩුවක් අවශ්‍ය වන්නේ නැත.”
එම ප්‍රකාශයේ ඇති වැදගත්කම වන්නේ මිනිසාගේ අඩුපාඩු සහ වැරදීම් සිදුවීමේ ප්‍රවණතාවය පිළිගැනීමයි.
ස්වාධීන අධිකරණ, පැහැදිලිව අර්ථ නිරූපණය කළ වැරදි, පටිපාටිගත ආරක්ෂණයන්, ඵලදායී අධීක්ෂණයන් සහ රැඳවුම් සීමාවන් අවශ්‍ය වන්නේම, බලය පාවිච්චි කරන අය සෑම විටම නුවණින් හෝ සාධාරණව කටයුතු කරනු ඇතැයි විශ්වාස කළ නොහැකි නිසාමය.
එබැවින් ආරක්ෂක නීති ඇගයිය යුත්තේ එමගින් හිමිවන බලතල මත මිස, දැනට එම බලතල භාරව සිටින පුද්ගලයන්ගේ පෞද්ගලික ගුණාංග හෝ දේශපාලන කැපවීම් මත නොවේ.
ත්‍රස්තවාදය, සංවිධානාත්මක අපරාධ සහ මහජන ආරක්ෂාවට ඇති තර්ජන මැඩපැවැත්වීමට ආණ්ඩුවකට සැබෑ අභිප්‍රායක් තිබිය හැක.
එම අරමුණු නීත්‍යානුකූල ය.
නමුත් යහපත් අභිප්‍රායන් තිබූ පමණින්, පුළුල් ලෙස කෙටුම්පත් කළ නීති පසුව වෙනත් අයුරින් අර්ථ නිරූපණය කිරීමේ, තෝරාගත් පිරිසකට පමණක් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ හෝ deliberate ලෙස අවභාවිත කිරීමේ ඉඩකඩ නැති වී යන්නේ නැත.
ඊට දිය යුතු නිවැරදි පිළිතුර වන්නේ මුල සිටම අර්ථවත් නීතිමය සීමාවන් පැනවීමයි.
සමහර විපක්ෂ පක්ෂවල ස්ථාවරයද ඔවුන්ගේම නීති සම්පාදන ඉතිහාසය නිසා සංකීර්ණ වී ඇත.
පෙර පැවති ආණ්ඩුවල සිටි දේශපාලනඥයන් 2018 ත්‍රස්තවාදී විරෝධී පනත් කෙටුම්පතට සහ 2023 ත්‍රස්තවාදී විරෝධී පනත් කෙටුම්පතට සහාය දුන් අතර, ඒ දෙකටම දැඩි විරෝධයක් එල්ල විය.
ඔවුන්ගේ එම මැදිහත්වීම් නිසා, වත්මන් ආන්දෝලනය යනු බලතල වැඩි කරගැනීමට හදන ආණ්ඩුවක් සහ සිවිල් නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටින විපක්ෂයක් අතර සිදුවන සරල සටනක් ලෙස සැලකීම අපහසු වේ.
එබැවින් නිරන්තර නිරීක්ෂණයේ වගකීම දේශපාලන පක්ෂවලට පමණක් සීමා නොවී ඉන් ඔබ්බටද පැතිර යා යුතුය.
මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව, නීති ක්ෂේත්‍රය, සිවිල් සමාජ සංවිධාන, ආගමික නායකයන්, මාධ්‍යවේදීන් සහ සැලකිලිමත් වන සියලුම පුරවැසියන් ඒ සඳහා වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටුකළ යුතුය.
ආණ්ඩුව විසින් සිදුකළ යුතු ප්‍රතිසංස්කරණ 5ක්
ජනාධිපතිවරයා සහ ඔහුගේ ආණ්ඩුව ත්‍රස්තවාදය හෝ සංවිධානාත්මක අපරාධ මර්දනය කිරීමේ ප්‍රයත්නයන් අත්නොහැරිය යුතුය.
එම දෙකම මහජන ආරක්ෂාවට සහ ජාතික ආරක්ෂාවට ඇති සැබෑ තර්ජනයන්ය.
කළ යුත්තේ එම තර්ජනවලට මුහුණ දීමට සකස් කරන නීති, නීත්‍යානුකූල විරෝධතා හෝ අහිංසක පුරවැසියන්ට එරෙහිව පහසුවෙන් යොදාගැනීමට නොහැකි වන ලෙස සකස් කිරීම තහවුරු කිරීමයි.
එහිදී අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ 5ක් මෙසේය:
- ත්‍රස්තවාදය සහ සංවිධානාත්මක අපරාධ පිළිබඳ අර්ථ නිරූපණයන් සීමා කිරීම: නීත්‍යානුකූල විරෝධතා, විවේචන, සන්සුන් විරෝධතා, වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරකම් සහ මාධ්‍යවේදය පැහැදිලිවම ආරක්ෂා වන පරිදි නීති සකස් විය යුතුය. පෙනුම මත පදනම් වූ පූර්ව නිගමන ඉවත් කළ යුතු අතර, සංවිධානාත්මක අපරාධ සම්බන්ධ අතිවිශේෂ බලතල සැබවින්ම බරපතල අපරාධ ක්‍රියාකාරකම්වලට පමණක් සීමා කළ යුතුය.
- රඳවා තබා ගැනීම, නිරීක්ෂණය සහ ඇප ලබාදීම කෙරෙහි අධිකරණ පාලනය ශක්තිමත් කිරීම: පුද්ගල නිදහසට බලපාන තීරණ සම්බන්ධයෙන් අර්ථවත් අධිකරණ අධීක්ෂණයක් පැවතිය යුතුය. විධායකයේ රැඳවුම් බලතල මගින් ස්වාධීන අධිකරණයක පරමාධිපත්‍යය අහෝසි නොකළ යුතුය. පුද්ගලික තොරතුරු සහ ඩිජිටල් දත්ත වෙත ප්‍රවේශ වීම වැනි මැදිහත්වීම් සඳහා අධිකරණ අනුමැතිය අනිවාර්ය විය යුතුය.
- පොලිසිය ලබාගන්නා පාපොච්චාරණ සහ විශ්වාස කළ නොහැකි ආරංචි මාර්ග සාක්ෂි ලෙස සැලකීමෙන් ඉවත් කිරීම: අපරාධ නඩු කටයුතු මගින් බලහත්කාරකම් කිරීමට ඉඩ නොතැබිය යුතුය. සැකකරුවන්ට වහාම සහ රහස්‍ය ලෙස නීතිඥ සහාය ලබා ගැනීමට ඉඩ සැලසිය යුතු අතර, වදහිංසා පැමිණවීම්, බියගැන්වීම් සහ බලහත්කාරී ප්‍රකාශවලින් ආරක්ෂාව සැලසිය යුතුය.
- නීති කෙටුම්පත් කිරීමේ වාර්තා ප්‍රකාශයට පත් කිරීම: සංවිධානාත්මක අපරාධ වැළැක්වීමේ පනත් කෙටුම්පත සකස් කළ විශේෂඥ කමිටුවේ කෙටුම්පත ආණ්ඩුව විසින් ප්‍රසිද්ධ කළ යුතු අතර, එහි යෝජනාවලින් බැහැර වී ඇත්නම් ඊට හේතු පැහැදිලි කළ යුතුය. එමගින් යෝජිත නීති සාධාරණ සහ අවශ්‍ය ඒවාදැයි තක්සේරු කිරීමට මහජනතාවට සහ නීති ක්ෂේත්‍රයට ඉඩ සැලසේ.
- පනත් කෙටුම්පත් දෙකම අස්කරගෙන සැලකිය යුතු ලෙස සංශෝධනය කිරීම: ආණ්ඩුව අර්ථවත් මහජන සාකච්ඡාවක් පැවැත්විය යුතු අතර සංවිධානාත්මක අපරාධ නීතිය, සංක්‍රමණික සංවිධානාත්මක අපරාධවලට එරෙහි එක්සත් ජාතීන්ගේ සම්මුතිය (UNTOC) යටතේ ශ්‍රී ලංකාව පිළිගෙන ඇති වගකීම්වලට අනුකූල බව තහවුරු කළ යුතුය.
මෙම යෝජනා මගින් රජයට බරපතල අපරාධ ක්‍රියාකාරකම් විමර්ශනය කිරීමට ඇති ඉඩකඩ අහිරා නොකෙරේ.
එයින් සිදු වන්නේ විමර්ශන බලතල සාධාරණව, වගකීම් සහගතව සහ නීතියේ ආධිපත්‍යයට යටත්ව සිදුවන බව තහවුරු කිරීමයි.
පරීක්ෂණය වන්නේ ඊළඟට බලයට පත්වන්නේ කවුද යන්නයි
ජාතික ජන බලවේගය හමුවේ ඇති මූලික ප්‍රශ්නය වන්නේ, තමන්ගේ නායකයන් මෙවැනි අතිවිශේෂ බලතල පාවිච්චි කිරීම සම්බන්ධයෙන් විශ්වාස කළ හැකිද යන්න නොවේ.
ප්‍රශ්නය වන්නේ, තමන් වඩාත්ම විරුද්ධ වන දේශපාලන බලවේගයක් විසින් මෙම බලතල පාවිච්චි කළහොත් එය තවදුරටත් පිළිගත හැකිද යන්නයි.
ඕනෑම වගකිවයුතු ආණ්ඩුවක් තමන්ගේ ආරක්ෂක නීති සම්පාදනය මැන බැලිය යුතු මිනුම්දණ්ඩ එයයි.
ප්‍රමාණවත් ආරක්ෂණයන් නොමැතිව අතිවිශේෂ බලතල දීමේ ඇති අන්තරාය ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත හරහා ශ්‍රී ලංකාව ලබා ඇති අත්දැකීම්වලින් දැනටමත් ඔප්පු කර ඇත.
එහි ප්‍රතිවිපාක දශක ගණනාවක් පුරා, ආණ්ඩු වෙනස්වීම් සහ විවිධ දේශපාලන මතවාද හමුවේ නොනැසී පැවතුණි.
එම අශුභ චක්‍රය නැවැත්වීමට ජනාධිපතිවරයාට සහ ඔහුගේ ආණ්ඩුවට දැන් අවස්ථාව තිබේ.
ඔවුන් කළ යුත්තේ නීත්‍යානුකූල මතභේද ආරක්ෂක වැරදි ලෙස නොසලකා, සැබෑ තර්ජනවලින් මහජනතාව ආරක්ෂා වන පරිදි නීති කෙටුම්පත් කිරීමයි.
සියල්ලටම වඩා, තමන්ගේ නීතිවල බලතල යම් දිනෙක තමන්ගේ දැඩි දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් විසින් පාවිච්චි කරනු ඇතැයි යන පූර්වානුමානය මත පිහිටා ඔවුන් මෙම පනත් කෙටුම්පත් දෙස බැලිය යුතුය.
මන්ද යත්, යම් දිනෙක සැබවින්ම එසේ සිදුවීමට ඉඩ ඇති බැවිනි.
