පස් හැවිරිදි දරුවෙකුගෙන් ලැබෙන අපූරු පාඩමක්, ශූරතා දිනාගත් පුහුණුකාරිනියකගේ ජීවන අත්දැකීම් සහ සාර්ථකත්වය පිළිබඳ අපගේ නිර්වචනය නැවත සිතා බැලීමට පොළඹවන අපහසු සත්‍යයක්.
අවංකභාවය නැති කරගැනීමට වඩා අසාර්ථක වීමට බිය වන්නටත්, සාමාන්‍ය මට්ටමේ සිටීමට වඩා ප්‍රතික්ෂේප වීමට බිය වන්නටත්, තමන්ගේ වටිනාකම අන් අයගේ අත්පොළසන් නාදයෙන් මනින්නටත් දරුවන්ට උගන්වන ලෝකයක බරපතළ වැරැද්දක් තිබෙනවා.
අපි පන්තියේ පළමුවැනියා වන දරුවා සමරනවා. සියලුම විෂයන්ට ඉහළම සාමාර්ථ ලබාගන්නා සිසුවාට සුබ පතනවා. කුසලාන, සහතිකපත් සහ පදක්කම් ආඩම්බරයෙන් ප්‍රදර්ශනය කරනවා. විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශයන් සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ ප්‍රසිද්ධ කරනවා. රැකියාවේ උසස්වීම් සමරනවා. සාර්ථක ව්‍යවසායකයන් අගය කරනවා. ක්‍රීඩා ශූරයන්ට අත්පොළසන් දෙනවා.
නමුත් ජයග්‍රහණය පසුපස නොනවත්වා හඹා යන මේ ගමනේ කොතැනකදී හෝ ජීවිතයේ වැදගත්ම පාඩමක් දරුවන්ට කියාදීමට අපට අමතක වී තිබෙනවා.
ඒ, තමන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය සහ ආත්ම ගෞරවය අහිමි කර නොගෙන පරාජය භාරගන්නේ කෙසේද යන්නයි.
සමහර විට සුපිරි වෙළෙඳසැලක් ඉදිරිපිට අල පෙති පැකට් කිහිපයක් අතැතිව සිටින සාමාන්‍ය කුඩා දරුවෙකුට, කුසලානවලින් පිරුණු රාක්කයකට වඩා සැබෑ සාර්ථකත්වය පිළිබඳ බොහෝ දේ අපට කියාදිය හැකියි.
පුද්ගලයන් 100 දෙනෙකුගෙන් “බැහැ” යන පිළිතුර අසන්නට බලා සිටි කුඩා දරුවා
බාලදක්ෂ පුණ්‍යායතනයක් වෙනුවෙන් අරමුදල් රැස් කිරීමේ වැඩසටහනකට සහභාගි වූ පස් හැවිරිදි පිරිමි දරුවෙකු පිළිබඳ සංවේදී කතාවක් තිබෙනවා.
එම කතාවට අනුව, යුරෝපයේ සීතල දහවල් කාලයක ජනාකීර්ණ සුපිරි වෙළෙඳසැලක පිවිසුම අසල මෙම දරුවා සිටගෙන සිටියා. ඔහුගේ අතේ අල පෙති පැකට් කිහිපයක් තිබූ අතර, තම පුණ්‍ය කටයුත්තට සහාය දෙන ලෙස පාරිභෝගිකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින අතින් ලියූ පුවරුවක් ද ඔහු පැලඳ සිටියා.
මිනිසුන් ඔහු පසුකර ඉක්මනින් ගමන් කළා.
සමහරු තම ජංගම දුරකථනවලට අවධානය යොමු කරගෙන සිටියා. තවත් සමහරු සාප්පු සවාරි කටයුතුවල නිරතව සිටියා. කිහිපදෙනෙක් නතර වී සිනාසී ඔහුගෙන් යමක් මිලදී ගත්තා.
නමුත් බොහෝ දෙනෙක් ඔහුගේ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කළා.
“එපා, ස්තූතියි.”
“අද නම් බැහැ.”
“සමාවෙන්න පුතේ.”
එහෙත් එහිදී අපූරු දෙයක් සිදු වුණා.
දරුවා ඒ ගැන කනගාටු වුණේ නැහැ. ලැජ්ජාවෙන් පසුබැස්සේ නැහැ. තමන් අධීක්ෂණය කරමින් සිටි ගුරුවරයා දෙස අසරණව බැලුවේත් නැහැ.
ඔහු කළේ සිනාසී, සෑම පුද්ගලයෙකුටම ආචාරශීලීව ස්තූති කරමින් ඊළඟ පාරිභෝගිකයා වෙත යාම පමණයි.
අවසානයේදී එක් අමුත්තෙක් ඔහුගෙන් අල පෙති පැකට්ටුවක් මිලදී ගත්තා. දරුවාගේ උත්සාහය පිළිබඳ පැහැදුණු ඔහු, තවත් කොපමණ කාලයක් මෙලෙස අලෙවි කිරීමට බලාපොරොත්තු වන්නේදැයි විමසුවා.
එවිට දරුවා ලබාදුන් බව කියන පිළිතුර පුදුම සහගතයි.
“මිනිස්සු 100 දෙනෙක් මට ‘බැහැ’ කියනකම්!”
මෙයින් පුදුමයට පත් අමුත්තා ගුරුවරයා දෙස හැරී බැලුවා.
එවිට ගුරුවරයා පැහැදිලි කළේ මෙම ක්‍රියාකාරකමේ සැබෑ අරමුණ අල පෙති පැකට් අලෙවි කිරීම නොවන බවයි.
දරුවන් එහිදී ඉගෙන ගනිමින් සිටියේ ඊට වඩා බොහෝ වටිනා දෙයක්. එනම්, ප්‍රතික්ෂේප වීම තමන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය බිඳ දැමීමට ඉඩ නොදී එයට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේද යන්නයි.
යමෙකුගේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් තමන්ගේ වටිනාකම පිළිබඳ අවසාන තීන්දුවක් නොවන බව ඔවුන් ඉගෙන ගනිමින් සිටියා.
එක් පුද්ගලයෙකු තමන්ව ප්‍රතික්ෂේප කළ පසුව තවත් පුද්ගලයෙකු වෙත යාමට ඔවුන් ඉගෙන ගනිමින් සිටියා.
බලාපොරොත්තු කඩවීම්වලට මුහුණ දී නැවත නැඟී සිටිය හැකි බව ඔවුන් ඉගෙන ගනිමින් සිටියා.
වඩාත් වැදගත්ම දෙය වන්නේ ධෛර්යය යනු ප්‍රතික්ෂේප වීමෙන් තොර ජීවිතයක් නොව, ප්‍රතික්ෂේප වුවද ඉදිරියට යාමට ඇති කැමැත්ත බව ඔවුන් අවබෝධ කරගනිමින් සිටීමයි.
මෙය නිදර්ශනාත්මක කතාවක් වන අතර, එය සිදු වූ නිශ්චිත ස්ථානය හෝ තත්ත්වයන් ස්වාධීනව තහවුරු කර නොමැත. එහෙත් එම කතාවෙන් ලබාදෙන මූලික පාඩම ගැඹුරින් සලකා බැලිය යුතුයි.
ඒ කුඩා දරුවා ඉගෙන ගනිමින් සිටියේ අල පෙති අලෙවි කිරීම පමණක් නොවෙයි.
ඔහු ඉගෙන ගනිමින් සිටියේ ජීවත් වන්නේ කෙසේද යන්නයි.
ජයග්‍රහණය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන බව වටහාගත් ශූරතා දිනූ පුහුණුකාරිනිය
මෙම කතාව සිදු වූ බව කියන ස්ථානයේ සිට කිලෝමීටර් දහස් ගණනක් ඈතින්, ඇමෙරිකානු විශ්වවිද්‍යාල ක්‍රීඩා ඉතිහාසයේ වඩාත් සාර්ථක පුහුණුකාරිනියකගෙන් ද මීට බොහෝ සෙයින් සමාන දර්ශනයක් මතු වුණා.
“මිස් වැල්” (Miss Val) යන ආදරණීය නාමයෙන් හඳුන්වන වැලරි කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ් (Valorie Kondos Field), ලොස් ඇන්ජලීස්හි කැලිෆෝනියා විශ්වවිද්‍යාලයේ (UCLA) කාන්තා ජිම්නාස්ටික් කණ්ඩායමේ ප්‍රධාන පුහුණුකාරිනිය ලෙස වසර 29ක් සේවය කළා.
ඇයගේ නායකත්වය යටතේ UCLA කණ්ඩායම NCAA ජාතික ශූරතා හතක් දිනාගත්තා.
සාම්ප්‍රදායිකව සාර්ථකත්වය මනින සෑම මිනුමකටම අනුව ඇය අතිශය සාර්ථක පුහුණුකාරිනියක්.
එහෙත් 2019 වසරේ TEDWomen සමුළුව අමතමින් ඇය තමන් ප්‍රසිද්ධියට පත් කළ සාර්ථකත්වය පිළිබඳ නිර්වචනයම අභියෝගයට ලක් කළා.
“ජයග්‍රහණය සැමවිටම සාර්ථකත්වයට සමාන නොවන්නේ ඇයි?” (Why Winning Doesn’t Always Equal Success) යන මාතෘකාව යටතේ ඇය කළ දේශනය අපහසු ප්‍රශ්නයක් මතු කළා.
අප විසින් දියුණු කළ යුතු පුද්ගලයන්ටම හානි වන තරමට ජයග්‍රහණය පිළිබඳ උමතුවක් ඇති කරගත් විට සිදුවන්නේ කුමක්ද?
කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ් එයට පිළිතුර දැන සිටියා. ඒ ඇය තමන්ගේම අසාර්ථකත්වයකට මුහුණ දී තිබූ නිසයි.
1990 වසරේදී ප්‍රධාන පුහුණුකාරිනිය ලෙස කටයුතු ආරම්භ කළ අවස්ථාවේදී ඇය විශ්වාස කළේ සාර්ථක නායකත්වයක් සඳහා දැඩි බව, නොනවතින ඉල්ලීම් සහ ක්‍රීඩා දක්ෂතා සම්බන්ධයෙන් කිසිදු ලිහිල් කිරීමක් නොමැති ප්‍රවේශයක් අවශ්‍ය බවයි.
සාර්ථක පුහුණුකරුවන් භාවිත කරන බව ඇය විශ්වාස කළ අධිකාරීවාදී ක්‍රමවේද ඇය ද අනුගමනය කළා.
නමුත් අවසානයේදී ඇයගේ ක්‍රීඩිකාවන් ඇයට මුහුණටම තම අදහස් ප්‍රකාශ කළා.
ඇයගේ හැසිරීම තමන්ට වේදනාවක්, අවමානයක් සහ මානසික අධෛර්යයක් ඇති කරන බව ඔවුන් පැවසුවා.
ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ අවමානය නොව මඟපෙන්වීමයි. බියගැන්වීම නොව දිරිගැන්වීමයි. හිරිහැර කිරීම නොව වගකීමෙන් කටයුතු කිරීමට අවස්ථාව ලබාදීමයි.
එය ඇයගේ ජීවිතයේ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් වුණා.
ඇයට තම අධිකාරී බලය සාධාරණීකරණය කරන්න තිබුණා. ක්‍රීඩිකාවන්ගේ ගැටලු දුර්වලකමක් ලෙස සලකා නොසලකා හරින්න තිබුණා. ජයග්‍රහණය සඳහා කැපකිරීම් අවශ්‍ය බව අවධාරණය කරන්න තිබුණා.
නමුත් ඒ වෙනුවට ඇය ඔවුන්ට සවන් දුන්නා.
ඇය වෙනස් වුණා.
තරග ජයග්‍රහණය කිරීමේ උපකරණ ලෙස ක්‍රීඩිකාවන් සැලකීම වෙනුවට, ඔවුන් සම්පූර්ණ මනුෂ්‍යයන් ලෙස දියුණු කිරීමට ඇය පටන් ගත්තා.
ඇයගේ නව ප්‍රවේශය විශ්වාසය, ගෞරවාන්විත අවංකභාවය, ඉවසීම සහ වගකීම මත පදනම් වුණා.
එහි ප්‍රතිඵල විශිෂ්ට වුණා.
ඒ ඇය උසස් ප්‍රමිතීන් අත්හැර දැමූ නිසා නොවෙයි. එම ප්‍රමිතීන් ළඟා කරගැනීමට වඩා හොඳ ක්‍රමයක් සොයාගත් නිසයි.
ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් සතුට කැප කිරීමට සිදුවන විට
කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ්ගේ දර්ශනය පැහැදිලි කරන ප්‍රබලම උදාහරණයක් වන්නේ ඇමෙරිකානු ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩිකා කේට්ලින් ඔහාෂිගේ (Katelyn Ohashi) කතාවයි.
ඔහාෂි කුඩා වියේ සිටම අතිවිශිෂ්ට දක්ෂතා දැක්වූ ක්‍රීඩිකාවක්. නමුත් ඉහළම මට්ටමේ ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩාවේ පීඩනය ඇයගේ ශාරීරික හා මානසික සෞඛ්‍යයට දැඩි බලපෑමක් ඇති කර තිබුණා.
ඇය UCLA වෙත පැමිණෙන විට ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩාව සමඟ ඇයට තිබූ සම්බන්ධතාව බරපතළ ලෙස පළුදු වී තිබුණා.
කණ්ඩායම් රැස්වීමකදී ඇය කළ ප්‍රකාශයකින් ඇයගේ කලකිරීම කොතරම් ගැඹුරුද යන්න පැහැදිලි වුණා.
“මට ආයෙත් විශිෂ්ට ක්‍රීඩිකාවක් වෙන්න ඕන නැහැ.”
වරක් අතිවිශිෂ්ට ක්‍රීඩිකාවක් බවට පත්වීම නියත බව පෙනුණු තරම් සුවිශේෂී හැකියාවක් තිබූ ක්‍රීඩිකාවකගෙන් මෙවැනි වචන අසන්නට ලැබීම ගැන සිතා බලන්න.
සාම්ප්‍රදායික පුහුණුකරුවෙකු නම් ඇයගේ කැපවීම පිළිබඳ ප්‍රශ්න කරන්නට ඉඩ තිබුණා.
ප්‍රතිඵල පමණක් අරමුණු කරගත් ආයතනයක් නම් ඇයට ලැබුණු ශිෂ්‍යත්වය සාධාරණීකරණය කරන ලෙස ඉල්ලා සිටින්නට ඉඩ තිබුණා.
නමුත් අවසානයේදී කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ් ඊට වඩා වැදගත් දෙයක් අවබෝධ කරගත්තා.
ඔහාෂිට ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩාව කෙරෙහි තිබූ ආදරය අනිවාර්යයෙන්ම නැති වී තිබුණේ නැහැ.
ඇයට අහිමි වී තිබුණේ විශිෂ්ටත්වය පසුපස හඹා යාම නිසා තමන්ට අත්විඳීමට සිදු වූ දේවල් කෙරෙහි තිබූ කැමැත්තයි.
විශ්වාසය, ඉවසීම සහ ඔහාෂිගේ යහපැවැත්ම පිළිබඳ සැබෑ සැලකිල්ල මත පදනම්ව ඔවුන් අතර සම්බන්ධතාව නැවත ගොඩනැගීමට පුහුණුකාරිනිය පටන් ගත්තා.
පුහුණු ශාලාවෙන් පිටතදී ඔවුන්ගේ සංවාද යොමු වූයේ සාමාන්‍ය ජීවිතයට අදාළ දේවල් වෙතයි. පවුල, මිතුරු සබඳතා, අධ්‍යාපනය, විනෝදාංශ සහ සතුට ඒ අතර වුණා.
ක්‍රමයෙන් ඔහාෂි තම ආත්ම විශ්වාසය නැවත සොයාගත්තා.
එම විශ්වාසය සමඟ තවත් සුන්දර දෙයක් ඇයගේ ජීවිතයට පැමිණියා.
ඒ සතුටයි.
2018 වසරේදී UCLA කණ්ඩායම NCAA ජාතික ශූරතාව දිනාගැනීමට ඇය දායක වූ අතර, තනි පුද්ගල බිම් ජිම්නාස්ටික් ඉසව්වේ ශූරතාව ද දිනාගත්තා.
පසුව ඇයගේ උද්යෝගිමත් බිම් ජිම්නාස්ටික් ඉදිරිපත් කිරීම් ලොව පුරා අවධානයට ලක් වුණා.
නමුත් ඇයගේ විශාලතම ජයග්‍රහණය පදක්කමක් හෝ අන්තර්ජාලයේ අතිශය ජනප්‍රිය වූ ඉදිරිපත් කිරීමක් නොවෙයි.
එය වූයේ තමන්ගේම අතිවිශිෂ්ට දක්ෂතාව නිසා කලකිරීමට පත්ව සිටි තරුණියක් නැවතත් එම දක්ෂතාවයෙන් සතුටක් ලැබීමට මඟ සොයාගැනීමයි.
එය කිසිදු කුසලානයකින් නිසි ලෙස මැනිය නොහැකි සාර්ථකත්වයක්.
ගුරුවරුන් දෙදෙනෙක්, එක් විශිෂ්ට පාඩමක්
මෙම කතා දෙක අතර පවතින අපූරු සම්බන්ධතාව ගැන සිතා බලන්න.
එක් කතාවක සිටින්නේ ප්‍රතික්ෂේප වීම භාරගැනීමට ඉගෙන ගන්නා කුඩා දරුවෙක්.
අනෙක් කතාවේ සිටින්නේ තමන්ගේ වටිනාකම නැවත සොයාගැනීමට ඉගෙන ගන්නා ලෝක මට්ටමේ ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩිකාවක්.
එක් කතාවක් සිදුවන්නේ සුපිරි වෙළෙඳසැලක් ඉදිරිපිටයි.
අනෙක් කතාව දිගහැරෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ විශ්වවිද්‍යාල ජිම්නාස්ටික් වැඩසටහනක් තුළයි.
නමුත් මෙම කතා දෙකම එකම භයානක උපකල්පනයකට අභියෝග කරනවා.
ඒ, මනුෂ්‍යයන් ලෙස අපගේ වටිනාකම තීරණය වන්නේ අපගේ උත්සාහයන්ගේ ප්‍රතිඵල මත බවට පවතින විශ්වාසයයි.
ප්‍රතික්ෂේප වීම ලැජ්ජාවකින් තොරව භාරගැනීමට ඉගෙන ගන්නා දරුවෙකුට, භාණ්ඩයක් අලෙවි කිරීමේ හැකියාවට වඩා දිගුකාලීන වටිනාකමක් ඇති ගුණාංගයක් ලැබෙන බව එම කුඩා දරුවාගේ ගුරුවරයා අවබෝධ කරගෙන සිටියා.
තරග ප්‍රතිඵලවලින් තමන්ගේ පෞද්ගලික වටිනාකම වෙන්කර හඳුනාගැනීමට ඉගෙන ගන්නා ක්‍රීඩකයෙකුට, ශූරතාවක් දිනාගැනීමේ හැකියාවට වඩා වටිනා දෙයක් ලැබෙන බව කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ් අවබෝධ කරගෙන සිටියා.
මෙම පාඩම් දෙකෙන් කිසිවක් ජයග්‍රහණය වැදගත් නොවන බව කියන්නේ නැහැ.
ජයග්‍රහණය වැදගත්.
විශිෂ්ටත්වය වැදගත්.
වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කිරීම, විනය, අභිලාෂය සහ ජයග්‍රහණ වැදගත්.
නමුත් ඒ කිසිවක් ඒවා පසුපස හඹා යන මනුෂ්‍යයන්ට වඩා වැදගත් විය යුතු නැහැ.
ජයග්‍රහණය කිරීමට ඉගෙන ගත්තත් පරාජය දරාගත නොහැකි දරුවෙකු ජීවිතයට සම්පූර්ණයෙන් සූදානම් වූ අයෙකු නොවෙයි.
පදක්කම් දිනාගෙන තම ආත්ම ගෞරවය අහිමි කරගත් ක්‍රීඩකයෙකු ගෙවා ඇත්තේ පිළිගත නොහැකි මිලක්.
නිරන්තර අවමානයට ලක්වෙමින් අතිවිශිෂ්ට ප්‍රතිඵල ලබාදෙන සේවකයෙකු සිටින ආයතනයක් අනිවාර්යයෙන්ම සාර්ථක ආයතනයක් වන්නේත් නැහැ.
සාර්ථකත්වය මැනිය නොහැක්කේ අප ලබාගන්නා ජයග්‍රහණවලින් පමණයි.
අපි කෙබඳු මනුෂ්‍යයන් බවට පත්වන්නේද යන්න මතත් එය මැනිය යුතුයි.
අපගේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය පිළිබඳ අපහසු සත්‍යය
දැන් ශ්‍රී ලංකාවේ සහ ලෝකයේ බොහෝ රටවල දරුවන් මත පටවන අපේක්ෂාවන් ගැන සිතා බලන්න.
කුඩා වියේ සිටම අධ්‍යාපන ජයග්‍රහණ පුද්ගලයෙකුගේ වටිනාකම තීරණය කරන ප්‍රධාන මිනුමක් බවට පත්වෙනවා.
පන්තියේ අනෙක් දරුවන්ට වඩා ඉහළින් සිටීමට, ශිෂ්‍යත්ව දිනාගැනීමට, විභාගවලින් විශිෂ්ට ප්‍රතිඵල ලබාගැනීමට සහ ප්‍රසිද්ධ අධ්‍යාපන ආයතනවලට ඇතුළත් වීමට දරුවන් දිරිමත් කරනවා.
මෙම අරමුණු වෙනුවෙන් දෙමාපියන් අතිවිශාල කාලයක්, මුදලක් සහ මානසික ශක්තියක් කැප කරනවා.
එම කැපකිරීම්වලින් බොහොමයක් සැබෑ ආදරයෙන් සිදුකරන දේවල්.
දෙමාපියන්ට අවශ්‍ය වන්නේ තමන්ට නොලැබුණු අවස්ථා තම දරුවන්ට ලබාදීමයි.
නමුත් යහපත් චේතනාවලින් සිදුකරන දේවල් පවා සමහර විට හානිකර ප්‍රතිඵල ඇති කළ හැකියි.
අධ්‍යාපන ප්‍රතිඵල සාර්ථකත්වයේ ප්‍රධාන මිනුම බවට පත්වන විට, තමන් ගැන කලකිරීමට පත්වීමට වඩා දෙමාපියන්ගේ බලාපොරොත්තු කඩ කිරීම බරපතළ දෙයක් බව දරුවන් විශ්වාස කිරීමට පටන් ගත හැකියි.
විභාගයකින් අසමත් වන දරුවෙකුට තවදුරටත් දියුණු වීමට පෙළඹීමක් ඇති වෙනවා වෙනුවට ලැජ්ජාවක් දැනෙන්න පුළුවන්.
විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශය ඉතා සුළු ලකුණු ප්‍රමාණයකින් අහිමි වූ සිසුවෙකු තම බුද්ධිය, හැකියාව හෝ අනාගතය පිළිබඳ සැක කිරීමට පටන් ගන්න පුළුවන්.
රැකියා සම්මුඛ පරීක්ෂණයකින් ප්‍රතික්ෂේප වූ තරුණයෙකු එය තමන්ගේ පෞද්ගලික නොහැකියාව පිළිබඳ සාක්ෂියක් ලෙස සලකන්න පුළුවන්.
එවැනි අවස්ථාවල සැනසීමක් ලබාදීම වෙනුවට ඇතැම් වැඩිහිටියන් කරන්නේ දරුවන් අන් අය සමඟ සැසඳීමයි.
“බලන්න ඔයාගේ ඥාති සහෝදරයා දිහා.”
“ඔයාගේ අයියාට නම් ඒක කරන්න පුළුවන් වුණා.”
“ඔයාට මීට වඩා හොඳට කරන්න බැරි වුණේ ඇයි?”
“ඔයාගේ අධ්‍යාපනයට අපි මෙච්චර වියදම් කරලත් ඔයාට කරන්න පුළුවන් මෙච්චරද?”
මෙවැනි වචන කියන්නේ දරුවා දිරිමත් කිරීමේ අරමුණින් විය හැකියි.
නමුත් අවමානයට ලක් කිරීමෙන් දිගුකාලීන ජයග්‍රහණ සඳහා අවශ්‍ය ආත්ම විශ්වාසය ගොඩනැගෙන්නේ ඉතා කලාතුරකින්.
එය දරුවන්ට තම වැරදි සැඟවීමටත්, අභියෝගාත්මක කාර්යයන්ට බිය වීමටත්, ආදරය හෝ පිළිගැනීම තමන්ගේ දක්ෂතා මත රඳා පවතින බව විශ්වාස කිරීමටත් හේතු විය හැකියි.
අපි දරුවන් වැඩිහිටි ජීවිතයේ සැබෑ අභියෝගවලට සූදානම් කරනවාද, නැතහොත් විභාගවලින් සමත් වීමට පමණක් පුහුණු කරනවාද යන්න අපි අපෙන්ම ප්‍රශ්න කළ යුතුයි.
මන්ද වැඩිහිටි ජීවිතයේදී පාසල් ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුව සෑම කෙනෙකුටම ප්‍රතිලාභ ලැබෙන්නේ නැහැ.
පන්තියේ දක්ෂතම සිසුවා සැමවිටම වඩාත් සාර්ථක වෘත්තිකයා බවට පත්වන්නේ නැහැ.
වැඩිම දක්ෂතා ඇති අයදුම්කරුට සැමවිටම රැකියාව ලැබෙන්නේ නැහැ.
වැඩිම බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි ව්‍යාපාරය පවා සැමවිටම සාර්ථකව පවත්වාගෙන යා නොහැකියි.
වැඩිම වෙහෙසක් දරන පුද්ගලයාට සැමවිටම තමන්ට හිමි විය යුතු පිළිගැනීම ලැබෙන්නේ නැහැ.
ජීවිතය කියන්නේ සෑම නිවැරදි පිළිතුරකටම ලකුණක් ලැබෙන විභාගයක් නොවෙයි.
සමහර විට අපි සියල්ල නිවැරදිව කළත් පරාජය වෙන්න පුළුවන්.
බලාපොරොත්තු කඩවීම්වලට මුහුණ දීමට ඉගෙන ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වන්නේ ඒ නිසයි.
ජයග්‍රාහකයන් බිහි කිරීම සහ පරාජය දරාගත හැකි මනුෂ්‍යයන් බිහි කිරීම අතර වෙනස
එකම විභාගයකින් අසමත් වන දරුවන් දෙදෙනෙකු ගැන සිතා බලන්න.
පළමු දරුවා දැඩි බියකින් නිවසට පැමිණෙනවා.
තම දෙමාපියන් කෝපයට පත්වන බව ඔහු දන්නවා. අන් අය සමඟ සැසඳීම්, විවේචන සහ කලකිරීම් ඔහු අපේක්ෂා කරනවා.
තමන්ගේ අසාර්ථකත්වය තමන් කෙබඳු පුද්ගලයෙකුද යන්න පෙන්වන දෙයක් බව ඔහු විශ්වාස කිරීමට පටන් ගන්නවා.
දෙවන දරුවාත් ඒ තරමටම කලකිරීමෙන් නිවසට පැමිණෙනවා.
නමුත් ඔහුගේ දෙමාපියන් ඔහු අසලින් වාඩි වෙනවා.
වැරදුණේ කුමක්ද, දුෂ්කර වූයේ කුමක්ද සහ ඔහුට අවශ්‍ය සහාය කුමක්ද යන්න ඔවුන් විමසනවා.
විභාගය වැදගත් නොවන බව ඔවුන් මවා පෙන්වන්නේ නැහැ.
ප්‍රමාණවත් ලෙස සූදානම් නොවීම සාධාරණීකරණය කරන්නේත් නැහැ.
එම අසාර්ථකත්වයේ ප්‍රතිවිපාක තේරුම් ගැනීමටත්, වගකීම භාරගැනීමටත්, ඊළඟ වතාවේ වඩා හොඳින් සූදානම් වීමටත් ඔවුන් දරුවාට උදව් කරනවා.
දරුවන් දෙදෙනාම මුහුණ දී තිබෙන්නේ එකම අධ්‍යාපනික අසාර්ථකත්වයටයි.
නමුත් ඔවුන් ඉගෙනගෙන තිබෙන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් පාඩම් දෙකක්.
පළමු දරුවා අසාර්ථකත්වයට බිය වීමට ඉගෙනගෙන තිබෙනවා.
දෙවන දරුවා අසාර්ථකත්වයට ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කෙසේද යන්න ඉගෙනගෙන තිබෙනවා.
පළමු දරුවා ලැජ්ජාවට පත්වීමේ අවදානමක් ඇති ඕනෑම දෙයක් කිරීමට වැඩි වැඩියෙන් බිය විය හැකියි.
දෙවන දරුවා දුෂ්කර අභියෝගවලට මුහුණ දීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන්න පුළුවන්.
මෙහි වෙනස වන්නේ දෙමාපියන් උසස් ප්‍රමිතීන් පවත්වාගෙන යනවාද නැද්ද යන්න නොවෙයි.
එම ප්‍රමිතීන් සමඟ ගෞරවය, දිරිගැන්වීම සහ කොන්දේසි විරහිත මානුෂීය වටිනාකම පිළිබඳ හැඟීමක් ද ලබාදෙනවාද යන්නයි.
කරුණාවෙන් තොර විනය බිය ඇති කළ හැකියි. වගකීමෙන් තොර කරුණාව නොසැලකිලිමත් බව ඇති කළ හැකියි. යහපත් දෙමාපියභාවයටත් යහපත් නායකත්වයටත් මේ දෙකම අවශ්‍යයි.
අපගේ සේවා ස්ථාන තවමත් ඉගෙන නොගත් පාඩම
මෙම දර්ශනය ළමා වියට සහ අධ්‍යාපනයට පමණක් සීමා වන්නේ නැහැ.
එය නූතන සේවා ස්ථානවලටත් එකසේ අදාළ වෙනවා.
තම මූල්‍ය ඉලක්ක නිරන්තරයෙන් ඉක්මවා යන ආයතනයක් ගැන සිතා බලන්න.
එහි ලාභ වැඩි වෙනවා. ඵලදායිතාව ඉහළ යනවා. කළමනාකාරීත්වයට ප්‍රසාද දීමනා ලැබෙනවා. කොටස් හිමියන් සතුටු වෙනවා.
නමුත් එම ආකර්ෂණීය සංඛ්‍යා පිටුපස සේවකයන් දැඩි වෙහෙසට පත්ව සිටිනවා.
තීරණ ප්‍රශ්න කිරීමට සේවකයන් බිය වෙනවා.
වැරදි පිළිගැනීම දඬුවමකට හේතු වන නිසා ඒවා සඟවනවා.
කළමනාකරුවන් සේවකයන් දිරිමත් කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස අවමානය භාවිත කරනවා.
අත්දැකීම් බහුල සේවකයන් ආයතනයෙන් ඉවත් වන අතර, ඉතිරි වන සේවකයන් ද ක්‍රමයෙන් තම කාර්යයන් කෙරෙහි උනන්දුව අහිමි කරගන්නවා.
එවැනි ආයතනයක් සැබවින්ම සාර්ථක ආයතනයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිද?
මූල්‍යමය වශයෙන් එසේ විය හැකියි.
නමුත් නායකත්වයේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් බැලූ විට එහි ජයග්‍රහණ පිටුපස බරපතළ අසාර්ථකත්වයක් සැඟවී තිබිය හැකියි.
කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ්ගේ අත්දැකීම ඊට ප්‍රබල විකල්පයක් ඉදිරිපත් කරනවා.
සාර්ථක නායකයන්ට විශිෂ්ටත්වය ලබාගැනීම සඳහා මිනිසුන් බියගැන්වීමට අවශ්‍ය නැහැ.
ඒ වෙනුවට මිනිසුන්ට දියුණු වීමට, වගකීම භාරගැනීමට, වැරදිවලින් ඉගෙන ගැනීමට සහ ආත්ම විශ්වාසය ගොඩනැගීමට දිරිමත් කරන පරිසරයක් නිර්මාණය කළ හැකියි.
මෙයින් අදහස් වන්නේ නොහැකියාව ඉවසා සිටිය යුතු බව නොවෙයි.
වැරැද්දක් නිවැරදි කිරීම සහ එම වැරැද්ද කළ පුද්ගලයා අවමානයට ලක් කිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කාරණා දෙකක් බව හඳුනාගැනීමයි.
වැරදි නිසා බරපතළ ප්‍රතිවිපාක ඇති විය හැකි වෘත්තීන්හිදී මෙම මූලධර්මය විශේෂයෙන් වැදගත් වෙනවා.
ගුවන් සේවා, සෞඛ්‍ය සේවා, ඉංජිනේරු සහ ආරක්ෂාව අතිශයින් වැදගත් වන වෙනත් කර්මාන්තවලදී වැරදි පිළිගැනීමටත් ගැටලු වාර්තා කිරීමටත් ඇති හැකියාව අත්‍යවශ්‍යයි.
අවංකව අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම නිසා දඬුවම් ලැබේ යැයි සේවකයන් බිය වන සංස්කෘතියක් භයානක තත්ත්වයක් බවට පත්විය හැකියි.
වගකීම, ඉගෙනීම සහ වගකීමෙන් යුතුව ගැටලු වාර්තා කිරීම දිරිමත් කරන සංස්කෘතියක් තුළ, දුර්වලතා විපත් බවට පත්වීමට පෙර හඳුනාගැනීමේ හැකියාව වැඩියි.
විශිෂ්ට නායකත්වය අසාර්ථක වීමේ හැකියාව සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කරන්නේ නැහැ.
එය අසාර්ථකත්වයන් පරීක්ෂා කිරීමට, අවබෝධ කරගැනීමට සහ හැකි අවස්ථාවලදී ඒවා නැවත සිදුවීම වැළැක්වීමට සුදුසු තත්ත්වයන් නිර්මාණය කරනවා.
ප්‍රතික්ෂේප වීම සාර්ථකත්වයේ විරුද්ධ පැත්ත නොවන්නේ ඇයි?
ප්‍රතික්ෂේප කිරීම් 100ක් ලබාගැනීමට උත්සාහ කළ කුඩා දරුවාගේ කතාව තුළ තවත් පාඩමක් තිබෙනවා.
අපි බොහෝ විට ප්‍රතික්ෂේප වීම සලකන්නේ අපගේ උත්සාහය නතර කළ යුතු බවට ලැබෙන සාක්ෂියක් ලෙසයි.
නමුත් ප්‍රතික්ෂේප වීම සැමවිටම අපගේ හැකියාව පිළිබඳ තීන්දුවක් නොවෙයි.
පාරිභෝගිකයෙකුට මුදල් නොමැති නිසා යමක් මිලදී ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකියි.
වෙනත් අයදුම්කරුවෙකුට වඩාත් අදාළ අත්දැකීම් තිබෙන නිසා සේවායෝජකයෙකු රැකියා අයදුම්කරුවෙකු ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකියි.
ඇතුළත් කරගත හැකි සිසුන් සංඛ්‍යාව සීමිත නිසා විශ්වවිද්‍යාලයක් ප්‍රවේශය ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකියි.
කාලය සුදුසු නොවන නිසා ව්‍යාපාරික යෝජනාවක් අසාර්ථක විය හැකියි.
පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු මූලික වශයෙන් එකිනෙකාට නොගැළපෙන නිසා සම්බන්ධතාවක් අවසන් විය හැකියි.
මෙම කිසිදු ප්‍රතිඵලයකින් පුද්ගලයෙකුගේ වටිනාකම ස්වයංක්‍රීයව තීරණය වන්නේ නැහැ.
ඇත්ත වශයෙන්ම සමහර ප්‍රතික්ෂේප කිරීම් අපගේ සැබෑ අඩුපාඩු හෙළිදරව් කළ හැකියි.
අපට වඩා හොඳ සූදානමක්, වැඩිදියුණු කළ කුසලතා, වෙනස් උපායමාර්ගයක් හෝ වැඩි පරිණතභාවයක් අවශ්‍ය විය හැකියි.
නමුත් සෞඛ්‍ය සම්පන්න ප්‍රතිචාරය වන්නේ එම ප්‍රතිඵලය නිසා තමන්ගේ අනන්‍යතාව අහිමි කරගැනීම වෙනුවට සිදු වූ දේ විමසා බැලීමයි.
කුඩා දරුවාගේ පාඩම වූයේ සෑම “බැහැ” යන පිළිතුරක්ම ඇත්තටම “ඔව්” යන්න අදහස් කරන බව නොවෙයි.
සමහර ප්‍රතික්ෂේප කිරීම් අවසාන තීරණයන්.
සමහර අවස්ථා නැවත කිසිදා නොලැබිය හැකියි.
සමහර සිහින වෙනස් කරගැනීමට සිදුවෙනවා.
ඔහු ඉගෙනගත් පාඩම වූයේ යමෙකුගෙන් “බැහැ” යන පිළිතුර ලැබුණු පමණින් ඊළඟ පුද්ගලයා වෙත යාමට තමන් නුසුදුසු පුද්ගලයෙකු බවට පත් නොවන බවයි.
එම වෙනස අතිශයින් වැදගත්.
පරාජය දරාගැනීමේ හැකියාව යනු බලාපොරොත්තු කඩවීමෙන් වේදනාවක් ඇති නොවන බව මවා පෙන්වීම නොවෙයි.
එම වේදනාව පිළිගනිමින්, ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය පාලනය කිරීමට එයට ඉඩ නොදීමයි.
අසාර්ථකත්වය යනු අත්දැකීමක් මිස පුද්ගලයෙකුගේ අනන්‍යතාව නොවන බව අවබෝධ කරගැනීමයි.
යම් දෙයකින් අසාර්ථක වුණත් අපි අසාර්ථක මනුෂ්‍යයන් බවට පත්වන්නේ නැහැ.
දරුවන් නිවසට පැමිණි විට අපි ඔවුන්ගෙන් ඇසිය යුත්තේ මොනවාද?
තරග අවසන් වූ පසුව වැඩිහිටියන් දරුවන් සමඟ කරන සංවාද පිළිබඳව කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ් විශේෂ අවධානයක් යොමු කළා.
දෙමාපියන් බොහෝ විට සංවාදය ආරම්භ කරන්නේ ප්‍රතිඵල පිළිබඳ ප්‍රශ්නවලින්.
ඔයා දිනුවද?
ඔයාට ලැබුණු ලකුණු ගණන කීයද?
ඔයාට ලැබුණු ශ්‍රේණිය මොකක්ද?
ඔයාගේ යාළුවාට ලකුණු කීයක් ලැබුණද?
මෙම ප්‍රශ්න හානිකර නොවන බව පෙනෙන්න පුළුවන්.
නමුත් ඒවා නිතර නිතර ඇසීමෙන් අත්දැකීමට වඩා ප්‍රතිඵලය වැදගත් බව දරුවන්ට හැඟෙන්න පුළුවන්.
අපි මෙම සංවාදය වෙනස් කළොත් කොහොමද?
අද ඔයා ඉගෙනගත්තේ මොනවාද?
වඩාත්ම අමාරු වුණේ මොන කොටසද?
ඔයා කාටහරි උදව් කළාද?
ඔයාගේ උත්සාහය ගැන ඔයාට ආඩම්බරද?
ඊළඟ වතාවේ ඔයා වෙනස් විදිහට කරන්නේ මොනවාද?
ඒ අභියෝගයට මුහුණ දීමෙන් ඔයා සතුටක් ලැබුවාද?
මෙම ප්‍රශ්න දරුවන් ජයග්‍රහණ ලබාගැනීමෙන් අධෛර්යමත් කරන්නේ නැහැ.
ඒවා ජයග්‍රහණවල සැබෑ අර්ථය වඩාත් ගැඹුරින් අවබෝධ කරගැනීමට දරුවන්ට උගන්වනවා.
ඒවා තමන් ගැන නැවත සිතා බැලීම, අන් අයගේ හැඟීම් තේරුම් ගැනීම, වගකීම සහ ස්වයං අවබෝධය දිරිමත් කරනවා.
වඩාත් වැදගත්ම දෙය වන්නේ විභාග ප්‍රශ්න පත්‍රයක සඳහන් සංඛ්‍යාවකට වඩා දරුවෙකුගේ ජීවිතයේ වටිනාකම බොහෝ සෙයින් වැඩි බව එම ප්‍රශ්න හරහා දැනුම් දීමයි.
බලාපොරොත්තු කඩ කළ විභාග ප්‍රතිඵලයක් නිසා තම දෙමාපියන්ගේ ආදරය අහිමි වේවිද යන සැකය කිසිදු දරුවෙකුට ඇති නොවිය යුතුයි.
විශාලතම ජයග්‍රහණය සමහර විට කිසිවෙකුට නොපෙනෙන්න පුළුවන්
අපගේ සමාජය පිටතින් පෙනෙන ජයග්‍රහණ හඳුනාගැනීමට ඉතා දක්ෂ වී තිබෙනවා.
අපි පදක්කම් දකිනවා.
සහතිකපත් අගය කරනවා.
ධනය සමරනවා.
රැකියා උසස්වීම්වලට අත්පොළසන් දෙනවා.
ප්‍රසිද්ධ ජයග්‍රහණ හඳුනාගන්නවා.
නමුත් මනුෂ්‍ය ජීවිතයේ ඇතැම් විශාලතම ජයග්‍රහණ කිසිවෙකුට නොපෙනෙන තරම් නිහඬව සිදුවෙනවා.
විභාගයකින් අසමත් වී නැවත එයට මුහුණ දීමට ධෛර්යය සොයාගන්නා සිසුවා.
මාස ගණනක් ප්‍රතික්ෂේප වුවද දිගින් දිගටම රැකියා අයදුම්පත් ඉදිරිපත් කරන රැකියා විරහිත පියා.
තම ව්‍යාපාරය අහිමි වීමෙන් පසුව නැවත එය ගොඩනගන තරුණ ව්‍යවසායකයා.
දැඩි පරාජයකින් පසුව නැවත පුහුණුවීම් ආරම්භ කරන ක්‍රීඩකයා.
තමන්ට හානිකර වූ සම්බන්ධතාවකින් ඉවත් වී නැවත ආත්ම විශ්වාසය ගොඩනගාගන්නා කාන්තාව.
වැරැද්දක් සැඟවීම වෙනුවට එය පිළිගන්නා සේවකයා.
සියවැනි වතාවටත් “බැහැ” යන පිළිතුර අසා, තවමත් සිනාසීමට ධෛර්යය සොයාගන්නා දරුවා.
මෙවැනි පුද්ගලයන්ට කිසිදා පදක්කම් නොලැබෙන්න පුළුවන්.
ඔවුන්ගේ නම් කිසිදා පුවත්පත්වල පළ නොවෙන්න පුළුවන්.
ඔවුන්ගේ අධිෂ්ඨානයට අත්පොළසන් දීමට ප්‍රේක්ෂකයන් පිරිසක් බලා නොසිටින්න පුළුවන්.
එහෙත් ඔවුන්ගේ ජයග්‍රහණ දීප්තිමත් ආලෝක සහ රූපවාහිනී කැමරා ඉදිරියේ සමරන ජයග්‍රහණවලට වඩා අර්ථවත් විය හැකියි.
මන්ද ධෛර්යය සැමවිටම විශාල ලෙස ප්‍රදර්ශනය වන දෙයක් නොවන නිසයි.
සමහර විට ධෛර්යය කියන්නේ ඊයේ සිදු වූ දෙයකින් හදවත බිඳී ගියත් අද උදෑසන නැවත ඇඳෙන් නැඟිටීමයි.
සමහර විට එය තවත් එක් අයදුම්පතක් ඉදිරිපත් කිරීමයි.
සමහර විට එය තමන්ට උපකාර අවශ්‍ය බව පිළිගැනීමයි.
සමහර විට එය නැවත ආරම්භ කිරීමයි.
සාර්ථකත්වය යන්නෙන් අදහස් වන්නේ කුමක්දැයි අපි නැවත නිර්වචනය කළ යුතුයි
කුඩා දරුවා සහ ශූරතා දිනූ පුහුණුකාරිනිය අප අගය කරන දේවල් පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීමට වැදගත් අවස්ථාවක් ලබාදෙනවා.
ගුරුවරයා දරුවාගේ දියුණුව මැනුවේ ඔහු අලෙවි කළ පැකට් ගණනින් පමණක් නොවෙයි.
කොන්ඩොස් ෆීල්ඩ් ද අවසානයේදී තම ක්‍රීඩිකාවන්ගේ දියුණුව ඔවුන් දිනාගත් ශූරතා ගණනින් පමණක් මැනීම නතර කළා.
වඩාත් ශක්තිමත් මනුෂ්‍යයෙකු බවට පත්වීමේ ක්‍රියාවලිය අතිශයින් වැදගත් බව ඔවුන් දෙදෙනාම හඳුනාගත්තා.
මෙය සෑම දෙමාපියෙකුටම, ගුරුවරයෙකුටම, සේවායෝජකයෙකුටම, පුහුණුකරුවෙකුටම සහ නායකයෙකුටම තමන්ගේ ක්‍රියාකලාපය පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීමට හේතුවක් විය යුතුයි.
අපි ආත්ම විශ්වාසය ගොඩනගනවාද, නැතහොත් කාංසාව ඇති කරනවාද?
අපි ඉහළ ඉලක්ක කරා යාමට දිරිමත් කරනවාද, නැතහොත් බිය වර්ධනය කරනවාද?
අපි මිනිසුන්ට තම හැකියාවන් සොයාගැනීමට උදව් කරනවාද, නැතහොත් අපගේ අනුමැතිය මත යැපෙන පුද්ගලයන් බවට ඔවුන් පත් කරනවාද?
අපි වගකීම උගන්වනවාද, නැතහොත් හුදෙක් අණට කීකරු වීම පමණක් ඉල්ලා සිටිනවාද?
අපට භාරව සිටින පුද්ගලයන් අනිවාර්යයෙන්ම ජීවිතයේ යම් අවස්ථාවක බලාපොරොත්තු කඩවීමකට මුහුණ දෙන විට, නැවත නැඟී සිටීමට අවශ්‍ය මානසික ශක්තිය ඔවුන් සතුව තිබේවිද?
සමහර විට වැදගත්ම ප්‍රශ්නය මෙයයි.
අප ඔවුන්ගෙන් අපේක්ෂා කළ දෙයක් ඉටු කිරීමට යමෙකු අසමත් වුවහොත්, තවමත් තමන්ට ගෞරවයක් සහ වටිනාකමක් ඇති බවත්, නැවත උත්සාහ කිරීමට හැකියාවක් ඇති බවත් ඔහුට හෝ ඇයට හැඟේවිද?
එම ප්‍රශ්නයට ලැබෙන පිළිතුර, ඕනෑම විභාග ප්‍රතිඵලයකට, වාර්ෂික වාර්තාවකට හෝ ශූරතා කුසලානයකට වඩා අපගේ නායකත්වය පිළිබඳ බොහෝ දේ හෙළිදරව් කළ හැකියි.
සෑම දෙමාපියෙකුටම, ගුරුවරයෙකුටම සහ නායකයෙකුටම පණිවිඩයක්
දිනක් උදාවෙනවා. එදාට ආඩම්බරයෙන් සහතිකපතක් රැගෙන නිවසට පැමිණි දරුවා, ඒ වෙනුවට බලාපොරොත්තු කඩ කරන ආරංචියක් රැගෙන නිවසට පැමිණේවි.
දිනක් උදාවෙනවා. සැමවිටම විශිෂ්ට දක්ෂතා දැක්වූ සිසුවා තමන්ට වඩා දක්ෂ පුද්ගලයෙකු හඳුනාගනීවි.
දිනක් උදාවෙනවා. අනාගතය පිළිබඳ විශාල බලාපොරොත්තු තැබූ ක්‍රීඩකයා වැදගත් තරගයකින් පරාජය වේවි.
දිනක් උදාවෙනවා. තරුණ වෘත්තිකයෙකුට තමන් අපේක්ෂා කළ උසස්වීම නොලැබී යාවි.
තවත් දිනක් උදාවෙනවා. පුද්ගලයෙකු අවංකවම උපරිම උත්සාහය දැරුවත් ජීවිතය ඔහුට හෝ ඇයට අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵලය ලබා නොදේවි.
එම දිනය පැමිණෙන විට අත්පොළසන් නාදය නැති වී තිබේවි.
පදක්කම්වලින් ලැබෙන සැනසීම ඉතා අල්ප වේවි.
බිත්තියේ එල්ලා ඇති සහතිකපත් පිළිතුරු ලබා නොදේවි.
එවිට වැදගත් වන්නේ ජීවිත ගමනේදී ගොඩනගාගත් චරිත ශක්තියයි.
බලාපොරොත්තු කඩවීම්වලට මුහුණ දීමට ඇති ආත්ම විශ්වාසයයි.
වැරදි පිළිගැනීමට ඇති නිහතමානීකමයි.
අත්දැකීම්වලින් ඉගෙන ගැනීමට ඇති ප්‍රඥාවයි.
උපකාර ඉල්ලා සිටීමට ඇති ධෛර්යයයි.
ඉදිරියට යාම කළ නොහැකි තරම් දුෂ්කර බව දැනෙන විටත් උත්සාහය අත් නොහැරීමට ඇති අධිෂ්ඨානයයි.
මේවා ජයග්‍රහණය කිරීමට අසමත් වූ පුද්ගලයන්ට ලබාදෙන සැනසිලි ත්‍යාග නොවෙයි.
මේවා අර්ථවත් සහ සාර්ථක ජීවිතයක පදනමයි.
අපි නිසැකවම දරුවන්ට ඉහළ ඉලක්ක කරා යාමට උගන්විය යුතුයි.
විශිෂ්ටත්වය දිරිමත් කළ යුතුයි. ජයග්‍රහණ සැමරිය යුතුයි. අවංක උත්සාහයක් දරන ලෙස ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිය යුතුයි.
නමුත් බලාපොරොත්තු කඩවීම ලැජ්ජාවක් නොවන බවත්, ප්‍රතික්ෂේප වීම අවමානයක් නොවන බවත්, අසාර්ථකත්වය ඔවුන්ගේ ජීවිත කතාවේ අවසානය නොවන බවත් අපි ඔවුන්ට උගන්විය යුතුයි.
ඔවුන්ට තරග කිරීමට ඉඩ දෙන්න.
ඔවුන්ට සිහින දකින්න ඉඩ දෙන්න.
ඔවුන්ට වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කරන්න ඉඩ දෙන්න.
ජයග්‍රහණයේ සතුට අත්විඳීමට ඔවුන්ට ඉඩ දෙන්න.
නමුත් ඔවුන් පරාජය වූ විට අපගේ ආදරය, ගෞරවය හෝ මනුෂ්‍යයන් ලෙස ඔවුන්ට ඇති වටිනාකම අහිමි වී නැති බව අවබෝධ කරගැනීමට ඉඩ දෙන්න.
මන්ද ඔවුන්ගේ පාසල් ජීවිතය අවසන් වී බොහෝ කාලයකට පසුව, කිසිදු විභාගයකින් සූදානම් කළ නොහැකි අභියෝගයකට ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදුවන දිනයක් පැමිණෙන නිසයි.
එම අවස්ථාවේදී ඔවුන්ට සහතිකපතකට වඩා වටිනා දෙයක් අවශ්‍ය වේවි.
ඔවුන්ට ධෛර්යය අවශ්‍ය වේවි.
ඔවුන්ට පරාජයෙන් නැවත නැඟී සිටීමේ ශක්තිය අවශ්‍ය වේවි.
තමන්ගේ මෑතකාලීන ජයග්‍රහණයට වඩා තම ජීවිතයේ වටිනාකම බොහෝ සෙයින් වැඩි බවට ඇති නිහඬ නමුත් ස්ථිර විශ්වාසය ඔවුන්ට අවශ්‍ය වේවි.
ඒ නිසා ඊළඟ වතාවේ දරුවෙකු බලාපොරොත්තු කඩවීමෙන් නිවසට පැමිණි විට, ඔහු අසාර්ථක වූයේ ඇයිදැයි වහාම ප්‍රශ්න කිරීමට ඇති පෙළඹීම පාලනය කරගැනීමට අපි උත්සාහ කරමු.
ඒ වෙනුවට ඔහු අසලින් වාඩි වී, හොඳින් සවන් දී මෙසේ කියමු.
“මම දන්නවා මේක ඔයාට වේදනාවක් කියලා. අපි මේකෙන් ඉගෙනගත්තේ මොනවාද? දැන් අපි කොහොමද ඉදිරියට යන්නේ?”
ඒ වගේම ඊළඟ වතාවේ දරුවෙකුට “බැහැ” යන වචනය අසන්නට ලැබෙන විට, සුපිරි වෙළෙඳසැල ඉදිරිපිට සිටි කුඩා දරුවා ගැන අපි සිහිපත් කරමු.
ඔහු ප්‍රතික්ෂේප වීම තම ගමනේ අවසානය ලෙස සැලකුවේ නැහැ.
එය ඔහුගේ ගමනේ තවත් එක් පියවරක් පමණක් වුණා.
අපි අපගේ දරුවන්ට උගන්විය යුත්තේ එම පාඩමයි.
අපගේ පන්ති කාමරවලට, ක්‍රීඩා ආයතනවලට සහ සේවා ස්ථානවලට රැගෙන යා යුත්තේ එම දර්ශනයයි.
අද ලෝකයට අත්‍යවශ්‍යව තිබෙන්නේ එවැනි නායකත්වයක්.
ජයග්‍රහණය කරන විට පමණක් තමන් වටිනා පුද්ගලයෙකු බව විශ්වාස කරන දරුවන් බිහි කරන්න එපා.
පරාජය වූ විටත් තමන්ගේ වටිනාකම හඳුනන දරුවන් බිහි කරන්න.
මන්ද ජීවිතයේ විශාලතම ජයග්‍රහණය වන්නේ කිසිදා නොවැටී සිටීම නොවන නිසයි.
එය වැටුණු පසුව නැවත නැඟී සිටීමටත්, හෙට දවසට මුහුණ දීමට අවශ්‍ය ධෛර්යය තවමත් තමන් තුළ රඳවාගැනීමටත් හැකි මනුෂ්‍යයෙකු බවට පත්වීමයි.
